Boekrecensie, Dichtbundel: Ilja Leonard Pfeijffer – Giro giro tondo, een obsessie

Ilja Leonard Pfeijffer - Giro, Giro Tondo Het schrijven van deze sonnettenkrans is een prestatie op zich, het is een hele puzzel om aan alle eisen te voldoen. Rijmdwang en vormdwang liggen dan op de loer, om nog maar te zwijgen over de inhoud. Want als je enkel op de strenge sonnet-regels let, kun je dan ook nog gedichten maken die ergens over gaan?

Lees verder...


Muziekrecensie: Boxerin Club - Aloha Krakatoa

Boxerin Club - Aloha KrakatoaWat dit dan is ik zal u zeggen wat dit dan is. Vijf jonge gasten dus, en ja iets wereldmuziekachtigs op zeker. Vergeet die indierock rustig. Vergeet rock in zijn geheel. Kariebiese rithmes je krijgt ja. Salsa rhumba calypso hoe heet dat altemaal, ik ken daar niet zoveel van. De belachelijkheid heet dat dan wereldmuziek te heten; als het niet meteen als utra-“westers” gedoodverfd kan worden is het van de wereld. De muziek is van de wereld en de wereld is van muzie – hie – hiek. Maar het is niet echt wereldmuziek ook, het is de idee van wereldmuziek. Wereldmuziek uit de etalaazje. Het sjoomodel.

Lees verder...


Filmrecensie: FILM 2014 - Verzamelde recensenten

FILM2014Een jaar is slechts een kunstmatige bedachte tijdspanne tussen twee punten in de tijd. Films zijn slechts snel achter elkaar afgespeelde afbeeldingen. Een filmjaaroverzicht is dus dubbele fictie, fantasie op fantasie. Relatieve nonsens. Maar o, zo leuk. We vroegen zes filmadepten naar hun favorieten van het jaar en legden ze vragen voor over filmjaar 2014. Een jaar waarin de films onder je huid kropen.

Lees verder...


Boekrecensie: 2014 in 2014 woorden (door Tim Donker)

toentertijd 2014: mensen dronken koffie in 2014, een nachtbus reed voorbij, mensen maakten cd's, schreven boeken, luisterden muziek, lazen. En dan is het jaar voorbij en dan moeten we iets zeggen over die ruimte tussen die twee punten, iets algemeens, het was dit of het was dat. Wie houdt dat bij wie kijkt er op zijn almenak, wie maakt er rangschikkingen?, alleen klootzakken kunnen dat toch?
Geen jaaroverzicht dus, dit verhaal van Tim Donker, dat mag duidelijk zijn.

Lees verder...


Boekrecensie: BOEKEN 2014 - Indrukwekkende leeservaringen

Boek 2014 Er is niet één boek dat indruk maakte in 2014. Er zijn er wel honderden. Omdat dat weer wat veel van het goede is, presenteert deRecensent een selectie. We vroegen elf auteurs naar hun meest indrukwekkende leeservaring van het afgelopen jaar. Dat zijn niet per definitie nieuwe boeken, van alles komt voorbij in dit elftal.
Met medewerking van Hendrik-Jan de Wit, Saskia Stehouwer, Marc Fabels, Christiaan Weijts, Joost Baars, Mira Feticu, Olaf Risee, Tim Mathot, Eva Meijer, Harry Zevenbergen en Ricco van Nierop.

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Carol Ann Duffy - The World's Wife

Carol Ann Duffy - The World's Wife Achter iedere beroemde man schuilt een vrouw. Het is het uitgangspunt van deze bundel van Carol Ann Duffy, de Britse Dichter Des Vaderlands, de eerste vrouw en de eerste Schot die deze positie mag bekleden. In The World's Wife schrijft Duffy gedichten over 30 vrouwen achter, naast en voor hun mannen. Mrs. Icarus is volgens Duffy de zoveelste vrouw, die toekijkt hoe haar man een totale idioot van zichzelf maakt, met fatale afloop zoals we allemaal weten. In de bundel komen meer mannen er slecht van af.

Lees verder...


Muziekrecensie: Mark Kozelek - Sings Christmas Carols

Mark Kozelek - Sings Christmas Carols Op 4 december jongstleden gaf Mark Kozelek in Paradiso een intens concert met zijn band Sun Kil Moon. In de set had hij wat lichte momenten ingebouwd, naar eigen zeggen voor de afwisseling, maar ook omdat geen mens een dergelijke intensiteit tweeënhalfuur lang, avond aan avond, volhoudt. Die lichte momenten bestonden onder andere uit kerstliedjes. Een deel van het publiek was het daar niet mee eens, en liet dat merken met wat boegeroep. Een persoon begon zelfs luid 'Sinterklaas Kapoentje' te zingen. Kozelek: “What the fuck was that? Have you just escaped from a mental institution?”

Lees verder...


Boekrecensie, Interview: Deborah De Robertis - Interview (Nederlandse versie)

Deborah De Robertis Op 29 mei 2014, Hemelvaartsdag, ontblootte de Luxemburgse kunstenares Deborah De Robertis haar geslacht voor het schilderij l’Origin du Monde van Gustave Courbet. Met deze performance maakte De Robertis enkele belangrijke statements over met name kunst, feminisme en mystiek.
Dit interview staat tevens online in het Frans en Engels.

Lees verder...


Boekrecensie, Interview: Deborah De Robertis - Interview (version Française)

Deborah De Robertis Le 29 mai, jour de l'Ascension, l'artiste luxembourgeoise Deborah De Robertis a dénudé son sexe devant le tableau l'Origine du Monde de Gustave Courbet. Au travers de cette performance, De Robertis a fait quelques déclarations importantes sur notamment l'art, le féminisme et le mysticisme.
Cette interview est également disponible en Anglais et Hollandais.

Lees verder...


Boekrecensie, Interview: Deborah De Robertis - Interview (English version)

Deborah De Robertis On May 29, 2014, Ascension day, Luxembourg artist Deborah De Robertis bared her genitals in front of the painting l'Origin du Monde by Gustave Courbet. With this performance, part of ‘Mirroir d’origin, De Robertis made some important statements about art, feminism and mysticism.
This interview is also available in French en Dutch.

Lees verder...


In vorige edities van dR:


 

In het blauwe heenin

Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.

Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:

we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”

Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.

Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).

Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.

tim donker


Kies een column uit het archief via onderstaand menu.

Volgende week meer recensies op de Recensent.