Anneke van Giersbergen meldde ooit in een interview dat ze ook nog wel eens een Gerard van Maasakker-achtig Brabantstalig album zou willen maken. Haar derde album sinds haar vertrek bij The Gathering is nog niet Brabants, laat staan Maasakkerig.
Verder ook aandacht voor nieuw werk van Liz Green, First Aid Kit en Laura Gibson.
De tijden van elk jaar een DiFranco-album zijn voorbij. Dat is jammer want het leverde zelden een slecht album op en het is ook goed, want er is zo’n groot oeuvre om terug te luisteren. Which… is album nummer 17 (naast ook nog eens 17 live-albums) en klinkt net als voorganger Red Letter Year duidelijk als bandplaat.
Ondanks de prijsverhoging van de kaartjes blijft het International Film Festival Rotterdam een behoorlijk goedkope wereldreis. In één dag vlieg je van Brazilië via Azië naar Finland om in Frankrijk te eindigen (en het festival telt 10 dagen!). Onderwijl pik je nog even de grootste aanraders (Descendants, Hugo, Shame, Kiseki) mee en je verdiept je in de sociologische effecten van de moslimbarbiepop.
De Chicksinger draait door. Met een bijna vergeten album van 2011. Dankzij het jaaroverzicht van Krenten uit de Pop toch nog aandacht voor het derde album van de onvergetelijke (maar door haar platenmaatschappij gedumpte) Rachael Yamagata.
Later deze week nog aandacht voor Anneke van Giersbergen, Liz Green, Laura Gibson en First Aid Kit en voor de belangrijkste release van deze maand. Nee, dat is niet Lana del Rey, maar Ani di Franco.
Trending topic is het niet geworden, maar opvallend was het wel. De overeenkomst tussen twee compleet verschillende films die nu in de bioscoop draaien. De slappe actie-thriller Tresspass met Kidman en Cage en de muziekdocumentaire over A Tribe Called Quest. In beide films is een sleutelpositie weggelegd voor een nier. Over beter: voor het ontbreken van, en de vraag naar een goede nier. In Tresspass is het de aanleiding van een stel criminelen om het echtpaar Cage en Kidman te overvallen. En bij de hiphoppers is het de reden voor een van hun comebacks.
LUIK is zweries al net zo sterk als de volgende slowcoreband. Ja ook dit weet goed uitdelen in okertinten, herfstbladeren, verstilling, nachtelijkheden, wijn en poëzie. Als stemmig als een haardvuurtje. En wie gaat er bij zijn haardvuurtje nu helemaal zitten zemelen dat dit haardvuurtje wel erg uitwisselbaar is met het volgende haardvuurtje? Niemand. Stemmig is stemmig, haardvuur is haardvuur, en zweer is zweer.
En net als in eerdere bundels bevat Tot alles goed strak staat pantoens, de Maleisische versvorm met een strakke vorm waar Leusink steeds bijzondere gedichten mee weet te maken. Zo veelvormig haar regels zijn, zo veelvormig zijn ook de gedichten als geheel. En zo veelvormig zijn haar bundels als geheel. Want ook deze is weer strak gecomponeerd, hetgeen in deze bundel wordt benadrukt doordat alle afdelingen, bestaande uit telkens drie gedichten, worden samengebonden door een overkoepelende reeks met als titel ‘Het gedicht is een werkwoord’.
Het titelnummer. Vangt aan met spoken word. Is creepy. Als de zang invalt wordt het een duister wiegeliedje. Kan iets dat troostrijk is, tegelijkertijd verontrusten? Ja dat kan. En dit is de eerste keer dat mij het invalt: de ouwe Carla Bozulich had de verleiding niet kunnen weerstaan om te gaan gillen in zoon nummer als dit hier nummer maar nu blijft het beheerst en daardoor sterker veelzeggender straffer suggestiever (zomwijlen klinkt fluisteren luider op dan schreeuwen, Kurt Wagner wist het al).
Voor al jullie boerse, lompe, fantasieloze, gevoelsarme, zielloze Hollanders die zo rücksichtlos zijn in hun drang de “dingen bij de naam te noemen” dat ze elke subtiliteit eigen aan een taal onder hun olifantspoten verpletteren: neuken is niet hetzelfde als vrijen, bij lange niet. Er zijn talloos veel verschillen die ik hier niet allemaal ga opsommen. Maar één verschil, een belangrijk, is dat vrijen –anders dan neuken dat gericht is op het klaarkomen- in principe geen bevrediging kent, en dus geen einde.
Dit alles en meer naar aanleiding van de gedichten, pardon de filosofie van Piet Gerbrandy.
In 2011 gingen we massaal naar Gooische vrouwen kijken. Behalve natuurlijk de hier verzamelde webrecensenten. Critici van filmsites als BoxOfficenl, KUT, Film-O-Rama, Moviesense en deRecensent geven hun weerslag op het afgelopen filmjaar. Een biutiful jaar vol zwarte zwanen, melancholia & heimwee naar Parijs en naar artiesten in zwart-wit. Voor een trip langs het herinneringslaantje, stap je achterin bij Ryan Gosling.
‘Drankje in hal schouwburg?’
‘Sheeran is te goed om nu weg te gaan’
‘Of nee, Wye Oak natuurlijk!’
‘Ja, maar nu ff niet’
Het succes van de programmering van Crossing Border in vier sms-berichtjes. Muziekliefhebbers draaiden compleet door. Heel leuk om oude favorieten als Spinvis weer eens te zien optreden, zeker als daar net een sterke nieuwe plaat van uit is. Maar je mist altijd meer dan je bijwoont. Geluk bij een ongeluk is dat je het merendeel van de namen niet kent, dus je weet niet wat je mist. Daar kom je met wat pech een paar jaar later achter, als de band inmiddels groot is: “Wat! Shit! Stond die op Crossing Border 2011!? Ja, nee. Niet gezien. Ik stond bij Spinvis.”
Ik zou maar een paar liedjes van The Low Anthem luisteren en dan weer doorgaan naar een van die voor mij onbekende namen. Een paar jaar geleden, niet lang na het verschijnen van hun debuut, had ik het hele concert meegemaakt en de herinnering daaraan is vooral gevuld met verveling. Dat had misschien te maken met mijn stemming, of de optredens die ik eerder op de avond had meegemaakt. Het repertoire verschilde dit keer toch niet hemelsbreed met dat van het vorige concert, maar dit keer was het allesbehalve saai.
Er zit juist ongelooflijk veel variatie in de nummers, van verstilde nummers met bijvoorbeeld zang en een zingende zaag, of meerstemmig a capella, tot harde gitaarnummers waarbij vooral de drummer zich als beest ontpopt. De overige muzikanten haasten zich vaak tijdens de nummers van het ene instrument naar het andere, zodat we naast de zingende zaag ook koperblazers, violen en de meest buitenissige percussie-instrumenten. De setlist bewoog zich tussen diverse verschijningsvormen van ‘folk’, de stem van zanger Ben Knox Miller riep associaties op aan Conor Oberst, Jeff Buckley, Thom Yorke en John Lennon - een niet gering rijtje inderdaad, en daar moet ik nog bij opmerken dat het allemaal heel eigen klonk, Miller is geen kloon.
De reserves waarmee ik aan het begin van het concert plaatsnam in de stoeltjes van de Royalzaal waren aan het einde van het concert verdwenen. Spoorloos. Ik ben fan van The Low Anthem.
Hier vind je alle Crossing Border 2011 verslagen.
Kies een column uit het archief via onderstaand menu.