Boekrecensie, Dichtbundel: Danielle Pafunda - Natural History Rape Museum

Pafunda En je denkt Misschien gebeurt dàt als je de taal uit zijn voegen slaat. Misschien wordt spreken dan zinloos, verbanden willekeurig & zegt één en dezelfde mens ofwel alles, ofwel niets (afhankelijk van de werkbereidheid van degeen die luistert) (ik hoor u zeggen n gemakzuchtig dichten, dat moderne dichten: je laat de fuckin’ lezer gewoon alles doen).

Lees verder...


Muziekrecensie: Merzbow - Takahe Collage

Merzbow - Takahe Collage Dit is echt wel vèr voorbij alle gekende muzikale strukturen gestombeld; dit is de soundtrack van WO III; dit dendert piept stormt ratelt klettert raspt sputtert schuttert knerpt knarst ruist zoemt broemt raast blaast trilt zwelt schoempelt priedjoumt schouwelt flurkt kraakt braakt zingt jankt schabouwt eksplodeert bonkt brult brapt ziekt zuigt tatert tettert hakt beukt knort gilt galmt loeit schroeit dramt brandt merzt schmerzt kdengt kdangt klangt krangt rangt ramt vulkanizeert woesjt takt trangt wangt whamt en zjamt. Totdat je erbij neervalt.

Lees verder...


Boekrecensie: James Vella - Devourings

James Vella - Devourings Het ZKV daarentegen is een ander paar mouwen. Een flard en dan de volgende flard, dat is niet zappen dat is op straat lopen. Alles weder open. Je weet dat het met deze flard niet gezegd is; je weet dat het met deze flard pas begint en toch eindigt het daar. Het ZKV taalt het gevoel van passant onder passanten te zijn. Een gezicht in de stroom en ook jij bent een gezicht in de stroom en toch zijn daar duizenden verhalen op te tekenen. Het ZKV izoleert één zoon gezicht en vermoedt heel eventjes de kontoeren van één van de verhalen en zakt dan weer terug in de stroom.

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Seamus Heaney - District en Circle

Seamus Heaney - District en Circle Sinds Poetry word ik opgeslokt door de vrije verzen van Heany. Ik was nooit in Ierland en dat heeft z’n effect op mijn leeservaring. De teksten in deze bundel staan namelijk vol met Ierse plaatsen, straten en lokale figuren - met naam en toenaam genoemd. In de gedichten waar het Ierse overheerst is, word ik een buitenstaander. De hoekige, bonkige stijl van Heany versterkt dat effect alleen maar. Maar in andere gedichten kom ik wel binnen. Al kost het moeite.

Lees verder...


Muziekrecensie: Deleyaman - The Edge

Deleyaman - The Edge

Deleyaman zong tot taal
Deleyaman sloeg tot muziek
het vuil de innerlijke modder die ik voelde
in zekere zin ben ik gelouterd nu
en zit ik
genezen van wonden. Deleyaman genas wonden
en denk aan
dromen (de glorieuze droom)

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Kristin Abraham - The Disappearing Cowboy Trick

Kristin Abraham - The Disappearing Cowboy Trick De dekors waarin de gedichten leven, ademen, talen – zijn welhaast ikonies te noemen. Landelijk Amerika. Het weidse Amerika. Het Amerika van bergen & kloven & stenen & freaks & verlorenen & verworpenen & paarden & gordeldieren. Vergezichten. Een Roodkapje heeft de bus gemist.

Lees verder...


Muziekrecensie: Cindytalk - touchedRAWKISSEDsour

Cindytalk - touchedRAWKISSEDsour zou dat ook niet zo kunnen gaan: dat veertien jaar gewoon om kunnen gaan alsof het drie jaar was, of vijf ten hoogste. maar waarschijnlijk minder nog. je zat in de achtertuin je dronk een biertje je voelde de zon op je gezicht je zag die van tegenover tuis komen op zun fiets en je hief je hand op en misschien schreef je wat en misschien ging er een gedachte of drie voorbij in je kop en welaan veertien jaar gingen voorbij

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Willem Jan Otten - Eerdere gedichten (2000)

Willem Jan Otten - Eerdere gedichten

Willem Jan Otten ontving vorige week de P.C. Hooftprijs. Voor zijn essays – dat moet erbij gezegd. Ik kan me niet herinneren ooit een essay van de man gelezen te hebben, maar dat zegt niet zo veel. Ik lees zelden essays, althans niet met opzet. Ik lees wel eens een artikel in een tijdschrift of boek waarbij ik er pas halverwege achter kom dat het om een essay gaat. Meestal kun je dan niet meer terug, dan zit je in de redenaties van de essayist verstrikt – zeker in het geval van een goed geschreven stuk. Otten is bekender als dichter en levert al ruim 40 jaar bundels af.

Lees verder...


Boekrecensie, Column: Ernstig Spel, column door Tim Mathot (juni '14)

Mathot column Wat te doen als je zonvakantie met vrienden in het water valt? Je doet een spelletje, bezoekt een lokale kroeg, en doet bij het huisje aangekomen nog maar eens een spelletje. En drinkt nog maar eens een biertje. Tot vervelens toe. Lees over Mathot's mislukte meivakantie op Cyprus. Ken je Agia Napa?

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Geert Buelens - Thuis

Geert Buelens - Thuis Geert Buelens woonde de afgelopen tien jaar in vijf steden en drie landen, volgens de achterflap van zijn derde bundel Thuis. De flaptekst noemt hem een ‘luxemigrant‘. Wat neem ik aan betekent dat hij niet is gevlucht, dat er geen externe reden is waardoor hij is gaan zwerven. Ik wilde in eerste instantie zeggen: ‘zijn thuis verliet’ maar dat klopt waarschijnlijk niet. Waarschijnlijker is dat hij op zoek is gegaan naar zijn ‘thuis’, of preciezer; hij is ‘thuis’ gaan bevragen.

Lees verder...


In vorige edities van dR:


 

In het blauwe heenin

Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.

Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:

we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”

Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.

Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).

Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.

tim donker


Kies een column uit het archief via onderstaand menu.

Volgende week meer recensies op de Recensent.