Muziekrecensie: Kammerflimmer Kollektief - Désarroi

Kammerflimmer Kollektief - Désarroi (zonder strot, zonder stembanden en zonder klagen) (gelukkig is er stem) (de stem van Heike Aumüller vult het rondom) (is overal) (is) (als een wolk) (de steen is. de wolk wordt) (mooi drijvende wolkenbeesten) (skies are not my truth) (Rij door. Alles is echt) (dan een heel klein beetje beweging misschien) (beweging) (zitten) (terug op) (je durft al aan staan denken nu) (je durft denken hoe je aan gaan zal durven denken misschien)

Lees verder...


Boekrecensie, Diversen: Thé Lau - een ode (in zijn eigen woorden)

Thé Lau - Open, de teksten 1979-2014 Muzikant, tekstdichter en schrijver Thé Lau overleed 23 juni 2015. Bij wijze van ode dook Ricco van Nierop in zijn liedteksten, plukte daar de mooiste, indrukwekkendste, rauwste en tederste regels uit. Dit levert een In Memoriam op in de woorden van Thé Lau zelf. In chronologische volgorde geciteerd uit het tekstboek 'Open' dat vorig jaar bij Lebowski verscheen. Beluister hier de audio-versie of lees de tekst-collage.

Lees verder...


Muziekrecensie: Ornette Coleman - I.M.

Ornette ColemanMijn vader vertelde me ooit een mooi verhaal over Ornette Coleman.
We zaten in de auto. We reden. Het was donker, wegen waren leeg & we reden. Ik was zestien of daaromtrent & kende weinig momenten waarop ik meer in rust was dan wanneer we zaten en reden, terwijl het donker was en wegen leeg.
Ik sprak over muziek, hij sprak over muziek.

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Rod Smith - Touché (in memory of my theories vol. 2)

Rod Smith - Touche Ik dacht aan jazz en Rod Smith dacht aan Andy Warhol.
Ik dacht aan een poëem. Nee. Wacht. Ik dacht aan een gedicht dat traagweg (o zo traag) volloopt tot vol en voller nog dan vol en overstroomt dan en vloeit dan en stroomt dan tot het geen gedicht meer is maar een PoÔem.

Lees verder...


Boekrecensie: Matthew Barber - Big Romance Outside Music

Matthew Barber - Big Romance Outside Music Maar eerste dingen eerst. We zitten daar, en warming strijkt Big Romance van deez Matthew Barber geheten bard over onze huid, tesaam met het verbazend zachte middaglicht. Dat, dat het WARMig is, is de eerste, de middelste, en de laatste qualiteit van deze plaat. Intorspektieve ballades mijn aars. En stampen doet het al heeltemaal niet. Naja, als stampen iets anders is dan wat de gemiddelde bejaarde achter zijn rollator doet ten minste.

Lees verder...


Boekrecensie: Stéphane Mallarmé - A roll of the Dice will never abolish Chance

Mallarmé

Mallarmé. Mallarmé. Mallarmé.

Hoe gekend zou hij zijn in Nederland? Hoe gelèzen? Kent elke beetje belezen Neerlander hem, minstens bij naam? Of niet eens? Ik ken maar één Neerlandse vertaling van zijn werk: Graf voor Anatole (waarover later meer). Ten beste is hij hier ter lande een marzjienale figuur, kvrees. Een voetnoot. (maar A. Roland Holst wist zich door hem beïnvloed mensen, jaja, gaat dat lezen gaat dat zien)

Lees verder...


Muziekrecensie: Jill Barber - Fool's Gold

Jill Barber - Fool's Goldje denkt Als die vrouw een ganzelijke seedee maken kan terwijl haar kind net geboren is moet ik toch zeer zeker wel die seedee resenseren kunnen terwijl mìjn dochter net geboren is.
Al valt het niet mee.
Het is zoeken naar de kieren in mijn vaderschap & zien of die resensent nog leeft te leven ergens daarachter.

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Frank Keizer - Mijn eigen problemen

Frank Keizer - Mijn eigen problemen Geschiedenis, economie, Marx, de crisis, postindustriële paniek, antisymboliek, academische analyses. Dit zijn zomaar wat onderwerpen die voorkomen in Mijn eigen problemen van Frank Keizer. Ondanks deze onderwerpen is dit geen traktaat of politiek pamflet, ook is het geen essaybundel over de hedendaagse wereld. Nee, het gaat om een dichtbundel, uitgegeven door Stanza.

Lees verder...


Muziekrecensie: Elizabeth Schimana - Virus

Elisabeth Schimana - Virus Elizabeth Schimana. Klom uit de hel. Klom uit de masjiene. Misschien met een klein beetje hulp van Gernot Tutner. Misschien ganz op eigen kracht. We waren er niet bij, wel? Ze klom. En ze nam een Virus mee.

Lees verder...


Muziekrecensie: Sven Agaath - Simple Field Calculator

Sven Agaath - Simple Field Calculator

Tiny Room is een nieuw indielabel, gevestigd in Utrecht. Het label is opgestart om bands en artiesten uit de underground aan een passend publiek te helpen. Tiny Room probeert dit te bereiken door op alle aspecten (opnames, shows, releases, etc.) mee te denken en mee te werken. Hierdoor is het mogelijk om, waar nodig, zaken nét even anders aan te pakken.”
Zozo jaja.

Lees verder...


In vorige edities van dR:


 

In het blauwe heenin

Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.

Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:

we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”

Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.

Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).

Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.

tim donker


Kies een column uit het archief via onderstaand menu.

Volgende week meer recensies op de Recensent.