Muziekrecensie: Mark Kozelek - Sings Christmas Carols

Mark Kozelek - Sings Christmas Carols Op 4 december jongstleden gaf Mark Kozelek in Paradiso een intens concert met zijn band Sun Kil Moon. In de set had hij wat lichte momenten ingebouwd, naar eigen zeggen voor de afwisseling, maar ook omdat geen mens een dergelijke intensiteit tweeënhalfuur lang, avond aan avond, volhoudt. Die lichte momenten bestonden onder andere uit kerstliedjes. Een deel van het publiek was het daar niet mee eens, en liet dat merken met wat boegeroep. Een persoon begon zelfs luid 'Sinterklaas Kapoentje' te zingen. Kozelek: “What the fuck was that? Have you just escaped from a mental institution?”

Lees verder...


Boekrecensie, Interview: Deborah De Robertis - Interview (Nederlandse versie)

Deborah De Robertis Op 29 mei 2014, Hemelvaartsdag, ontblootte de Luxemburgse kunstenares Deborah De Robertis haar geslacht voor het schilderij l’Origin du Monde van Gustave Courbet. Met deze performance maakte De Robertis enkele belangrijke statements over met name kunst, feminisme en mystiek.
Dit interview staat tevens online in het Frans en Engels.

Lees verder...


Boekrecensie, Interview: Deborah De Robertis - Interview (version Française)

Deborah De Robertis Le 29 mai, jour de l'Ascension, l'artiste luxembourgeoise Deborah De Robertis a dénudé son sexe devant le tableau l'Origine du Monde de Gustave Courbet. Au travers de cette performance, De Robertis a fait quelques déclarations importantes sur notamment l'art, le féminisme et le mysticisme.
Cette interview est également disponible en Anglais et Hollandais.

Lees verder...


Boekrecensie, Interview: Deborah De Robertis - Interview (English version)

Deborah De Robertis On May 29, 2014, Ascension day, Luxembourg artist Deborah De Robertis bared her genitals in front of the painting l'Origin du Monde by Gustave Courbet. With this performance, part of ‘Mirroir d’origin, De Robertis made some important statements about art, feminism and mysticism.
This interview is also available in French en Dutch.

Lees verder...


Boekrecensie, Column: Dagboek van een lezer #6 over de moord op John Lennon

Bresler - The Murder of John Lennon Werd John Lennon door de CIA vermoord? En was dus de man die al ruim 30 jaar vast zit voor de moord, Mark David Chapman, niet meer dan een instrument, die tot de moord werd ‘geprogrammeerd’? De theorie is niet nieuw, het boek van de Engelse jurist Fenton Besler waarin hij de theorie onderbouwt, De moord op John Lennon, verscheen al in 1989. Ik had er dan ook wel over gehoord, en het leek me altijd onzin. Tegenwoordig gebeurt er niets meer zonder dat het een complot is.

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Sean Thomas Dougherty - All You Ask for Is Longing

Sean Thomas Dougherty - All you ask for is longing Sean Thomas Dougherty heeft levens in de aanbieding. Bundels vol. Nu al een stuk of tien geloof ik. Ik weet het niet. Ik kan er één of twee naast zitten. En wie is er überhaupt geïnteresseerd in getallen? (Ana is geïnteresseerd in getallen).
Dougherty verkoopt: schijfjes witte dinsdag. Plakjes Am(n)erika. Net als in de film. Maar die van Dougherty kun je eten. Hij is de Oost-Europese Amerikaan met de afro-amrikaanse stiefvader & hij kent zijn mogelijkheden. Hij weet hoe hij moet zingen in het Amerikaans. Zonder te knauwen. Dat kan hij. Dat kan hij gewoon.

Lees verder...


Boekrecensie, Column: Een pietsje Nietzsche, column door Tim Mathot (december '14)

Mathot column Op het feestje van een vriendin trof ik een filosoof in de dop. Zo kwam ik erbij om thuis Nietzsche weer eens op te nemen. Ik lees hem graag, al komt het er niet vaak van. Hij heeft dan ook veel geschreven om over na te denken. Gedachte 110. Over het begrip Schoonheid bij Kant. En over wie er nu gelijk heeft: Kant, of toch Stendhal. Eerstgenoemde, Kant dus, definieerde graag. Hij zei: ‘Schoon is, wat bevalt onafhankelijk van alle belangen’. Aardig geformuleerd, maar wat droogjes als je het mij vraagt. Een definitie om de vaat mee te doen. Schoonheid als onbereikbaar ideaal dus eigenlijk. Want is er nog sprake van schoonheid als men er geen belang in stelt?

Lees verder...


Filmrecensie: Nickolas Dylan Rossi - Heaven adores you (Elliott Smith-docu)

Heaven adores you Bij mijn weten is Heaven adores you de eerste lange documentaire die over het leven en de muziek van Elliott Smith is gemaakt, en in ieder geval de eerste waar zijn muziek in mocht worden gebruikt. Ik vermoed dat daar strikte voorwaarden aan waren verbonden en dat deze Nickolas Dylan Rossi, de documentairemaker, voor akelige keuzes hebben gesteld.
Lees hier de recensie en beluister direct de bijgeleverde playlist

Lees verder...


Diversen, Muziekrecensie: In Memoriam Luc de Vos (1962-2014)

Luc de VosJa, hij was het want ik weet nog dat hij me belde. “Ik heb m”, zei hij, “Ik heb die seedee gekocht waar je het laatst over had. Ik heb m even geluisterd in Plato en hij was goed genoeg om m aan te schaffen. Ik draai m nu. Hij is goed. Ja. Hij is goed wel. Wanneer kom je om m te luisteren en wat biertjes te drinken?”
Een verhaal van Tim Donker naar aanleiding van het overlijden van schrijver en Gorki-zanger Luc de Vos

Lees verder...


Filmrecensie: Damien Chazelle - Whiplash

Whiplash Toen een jonge Charlie Parker een fout maakte, gooide drummer Jo Jones een van zijn bekkens naar zijn hoofd, die hem bijna onthoofdde. Dat gaf Parker de wake up call die hij nodig had, om zich te motiveren om zo veel mogelijk te oefenen, wat hem uiteindelijk tot een van de beste muzikanten van de 20e eeuw maakte. Dat is de mythe waaraan regisseur en scriptschrijver Damien Chazelle de hoofdrolspelers in zijn film Whiplash voortdurend laat refereren.
Ware het niet dat dat verhaal van Parker niet klopt. Dat is op zich niet erg – het is niet verboden fictie te gebruiken in een film – maar de manier waarop het verhaal over Parker wordt verwrongen, zegt ook iets over Chazelles verwrongen ideeën over creativiteit die ten grondslag liggen aan Whiplash.

Lees verder...


In vorige edities van dR:


 

In het blauwe heenin

Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.

Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:

we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”

Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.

Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).

Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.

tim donker


Kies een column uit het archief via onderstaand menu.

Volgende week meer recensies op de Recensent.