Muziekrecensie: The Avonden - Nachtschade

The Avonden - Nachtschade Nachtschade is de seedee die ik wil horen nu.
En het is lofi, en almeteens klinkt het bekend, en ik peins me suf wat het dan is waaraan het me denken doet. Is het iets als The Mountain Goats misschien?, of o’death, of Moi, le Voisin of Dan Geesin misschien? Nee. Het is niet. Of nee nee nee wacht, die twee gasten van weleer, hoe heetten ze weer? – Frans Haarmeijer & Frank Antonie (jaahaa, die bedoel ik Gertje) konden DIE het niet ween waaraan dit Nachtschade me pjeinst doet?

Lees verder...


Muziekrecensie: Chmafu Nocords - Recente releases

Chmafu nochords En iemand heeft me platen gestuurd (het was Maru! het wat Maru!! het was Maru van Chmafu!!!) – en de trappen, wat herinner je je van de trappen? Dat ze hoger waren. En haar, wat herinner je je van haar? Dat ze mojer was als ze droomde.
Het was Maru!, van Chmafu!! – hij stuurde me platen toe!!! Maar ook seedees dus, een klein wagonladinkje. En ik denk aan dingen die verzachten, aan woorden, aan taal.

Lees verder...


Muziekrecensie: The Fire Harvest - Singing, Dancing, Drinking

Fire Harvest - Singing, Dancing, Drinking Een werkman mag de deur openen. Doen werkmannen altijd. (de werkman komt te vroeg naar huis zijn vrouw ligt naakt in haar bed er zit een man in de kast ik ken het verhaal al zo lang). Een werkman opent de deur en de deur heet Working Man. Het eerste nummer op Singing, Dancing, Drinking & het is een duistere traagblues met een heerlijke druilguitaar. Het walst zo mooi. Het dancet zo prachtig lousy. Het toogt in. Het raakt aan.

Lees verder...


Muziekrecensie: Glice - Fleisch

Glice - Fleisch God wat is dit mooi.
Simpelste lucht staat als zuilen van zwart. Geen sekonde mag je denken dat het wel mee gaat vallen. In het universum waarin Glice je vangt sta je kontinu verstijfd van angst.
Noem het “expermental”; noem het “harsh noise” noem het drone of druis en ziejaan hoe duister dat daar uit uw speakers bruist.

Lees verder...


Muziekrecensie: Chloe Charles - With Blindfolds On

Chloe Charles - With Blindfolds on Maar deze ochtend schiet de siedie daar spontaan weer uit omhoog. En de ochtend. En de kou. En de koffie. En de melk. En de druiven. En de krekker. En de sjem. En het zitten daar. En lachen, mijn dochter en ik. En snuiten trekken, zij. En wat flarden poëzij mompelen, ik. Nu. Deze ochtend dus. Nu past t. Deze ochtend zit je als gegoten, Chloe Charles.

Lees verder...


Boekrecensie, Essay: Deborah De Robertis - Olympia (een essay)

Manet - Olympia Met haar kunstperformance bij Manet’s Olympia in Musée d’Orsay, begin dit jaar, nam de Luxemburgse kunstenares Deborah De Robertis een artistiek, sociaal en politiek standpunt in. Net als haar eerdere performance bij Courbet’s l’Origine du Monde in hetzelfde museum, bracht ze het model van de schilder letterlijk tot leven. Ook ditmaal werd De Robertis gearresteerd en aangeklaagd. Dichter Edwin Fagel, aanwezig bij de performance, laat in dit essay de onontkoombaarheid van deze kunstperformance zien, en het zorgwekkende van de reactie op de performance.

Lees verder...


Boekrecensie, Essay: Deborah De Robertis - Olympia (an essay)

Manet - Olympia In her art performance near Manet’s Olympia in Orsay Museum, earlier this year, Luxembourg artist Deborah De Robertis delivered a clear artistic, social and political message. Like in her previous performance in front of Courbet’s l’Origine du Monde in the same museum, she brought the painter’s model to life. Both times, De Robertis was arrested and prosecuted. Dutch poet Edwin Fagel, present at the performance, shows the urgency of the performance, and explains why the response on the performance is worrying.

Lees verder...


Muziekrecensie: I Am Oak - Our Blood

I Am Oak - Our Blood De zoem van Our Blood of de zoem van een zwoele zomeravond of de zoem van net niks of de zoem van de dingen die gaan zoals ze gaan of de zoem van haar zwijgen misschien?
Die stem van Kuijken, dat is ook een soort van zoem. Een mug. Het zit veel te dicht rond mijn hoofd. En hoe ik ook zwaai en mep, het gaat niet weg.

Lees verder...


Dichtbundel, Essay: Edwin Fagel - De goddelijke kut (Kunst en poëzie als mystieke daad)

Deborah De Robertis Op 16 januari 2016 veroorzaakte Deborah De Robertis opnieuw opschudding in de kunstwereld door in het Parijse Musée d’Orsay het model van Manet’s Olympia te incarneren met haar eigen lichaam. Edwin Fagel, aanwezig bij de performance, schreef een essay over deze gebeurtenis, dat binnenkort op deRecensent zal worden gepubliceerd.
Het essay is een vervolg op onderstaande essay dat hij schreef voor literair tijdschrift Revisor (januari 2015), zoals deze nieuwe performance een vervolg was op de eerdere performance van Deborah De Robertis bij Courbet’s l’origine du Monde. Daarom publiceren wij hieronder het eerdere essay.

Lees verder...


Dichtbundel, Essay: Edwin Fagel - The Divine Cunt (About art & poetry as a mystic act)

Deborah De Robertis On January 16th, 2016, Luxembourg artist Deborah de Robertis caused commotion in the artworld by incarnating Manet’s ‘Olympia’ with her own body, in Orsay Museum in Paris. Dutch poet Edwin Fagel, present at the performance, wrote an essay about it, which soon will be published on deRecensent.
The essay is a sequel to his earlier essay, which was published in Dutch literary magazine Revisor (January 2015), like this new performance was a sequel to De Robertis’ earlier performance near Courbet’s l’Origine du Monde. We hereby publish the earlier essay about art & poetry as a mystic act.

Lees verder...


In vorige edities van dR:


 

In het blauwe heenin

Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.

Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:

we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”

Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.

Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).

Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.

tim donker


Kies een column uit het archief via onderstaand menu.

Volgende week meer recensies op de Recensent.