Er is de muziek die soms –ja daar zijn ze weer- als mistflarden langs je heen drijft en dan weer eens ongemeen begint te schwingen, of een wiegende beat heeft die fijn en koesterend is, of treurt, of melankoliek is, of duister is maar dan wel dat duister dan een lichtje in zijn buik draagt.
Het is (freak)folk, het is world; het is psych, het is droefcore en bovenal is het MOOI.
Kijk! Dat noem ik nou nog es dichten! Geen gras over & wel haar op de tanden! Wam! en bam! en op uw bakkes monneer! Dat gaat er almeteens stevig op bij Micha Hamel. Ja, al int openingsgedicht dat Donkere Materie heet gaat het loos: Geen lust om over mijn snikkel te dichten.
Met Via levert ze haar zoveelste soloseedee af & heure act is in die tijd niet veel veranderd. In zang, beeld en tekst hangt ze immer de gebroken, vermoeide, door t leavûh gemangelde vrouw uit. De video voor het op deze seedee te vinden Winning Hand spreekt wat dat betreft boekdelen: veel meer dan roken, drinken, kijken & aan het eind van haar latijn zijn doet Thalia Zedek niet in die video.
Wat betreft onderwerpen is de bundel ‘Rijgen’ van Florence Tonk in drieën te delen. De gedichten gaan of over ouderdom, of over seks en het gebrek daaraan of over het wel of niet krijgen van kinderen. Waar mogelijk voegt Tonk meerdere van deze thema’s samen. De dichter staat met haar poëzie daarmee midden in het leven en kijkt vanuit dat midden alle kanten op.
Ondertussen was u nog steeds Matteo Scarpa en u had negen levens in uw ziel. Tijd dus voor een spinoffje, een sideproject, een twede bandje. (feitelijk een derde, want Scarpa is ook aktief in The Transisters). Hoe zullen we die noemen? Wat dacht je van 'kill your boyfriend'? En kill your boyfriend, dat is een moje naam. En morgen krijg je alles wat je wou. Aandacht en liefde en trouw. Morgen is alles van jou.
Liedjes vol levenslessen, wat moet je ermee? Je kunt ernaar luisteren, zeker als het goede tracks zijn van Stornoway, Cloudmachine, Noah & the Whale, Frank Turner en Billy Bragg. De Spotlijster (zangers-editie) bevat ook enkele break-up-songs, een radio6-wenslijstje, wat stevige britpop en een stapeltje softe Americana. Niet alleen komen Spider Rico, Cold War Kids en Black Milk voorbij, ook Bruut en de Treetop Flyers kun je horen op de bijgeleverde spotify-lijst.
Satan is niet mijn broeder. Wel is er een band die Satan is my brother heet. En die komen toch wel heeltemaal uit het verre Italië zeker. En wat denke u dat die voor een muziek maken dan? Ik zeg u wat u denkt: dat zal wel weer zoon kliesjeematige blackmetalband zijn!, denkt u. Maar u denkt mis. U denkt krom. U denkt heeltemaal mis & krom. Voorwaar, ik zeg u. Ik weet niet welk de muziek op deez hier a forest dark is, maar één ding is zeker: blackmetal, of welk ander soort metal dan ook is het in ieder geval NIET.
Zonder twijfel is 'Master hunter' van Laura Marling het beste liedje van dit moment. Maar gelukkig kwamen er de afgelopen weken nog genoeg andere toffe liedjes voorbij. Spotlijster selecteerde er wederom 30 uit de singer-songwriter-hoek, de surfpunk en de soul. Met een tiental duetten van allerlei aard. Lees over deze songs, maar beluister vooral ook de bijgelerde spotify-playlist.
Van een koningin wisten we na meer dan honderd jaar wel wat we moesten verwachten. Maar een koning is voor iedereen nieuw, daarom ben ik de boekenkast ingedoken op zoek naar wat we van een koning kunnen verwachten. Een radiocolumn over fictieve koningen bij Annie M.G. Schmidt, Wim Brands, Annemarie van Haeringen, Koos Meinderts & Harrie Jekkers.
Haat je die vraag niet? “Waar gaat het over?” Ken Sparling haat de vraag. Zijn in 1996 voor het eerst gepublikeerde, fragmentariese kultroman Dad Says He Saw You at the Mall is nu tiepies het soort boek dat bij lezers zelfs nà lezing die eeuwige MaarWaarGaatHetNuEigenlijkOver-vraag oproept.
Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.
Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:
we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”
Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.
Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).
Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.
Kies een column uit het archief via onderstaand menu.