Boekrecensie, Dichtbundel: Vrouwkje Tuinman - Sanatorium

Vrouwkje Tuinman - Sanatorium Bij een slecht-nieuws-gesprek dien je zonder omwonden te melden wat de situatie is – daarna volgt het invoelen en waar mogelijk gerust stellen. Tuinman duikt ook direct in de diagnose – in heldere taal, waarna bij haar het invoelen niet altijd gerust stelt.
Lees of beluister hier de recensie zoals deze werd voorgedragen in radioprogramma Het Woordenrijk, waarin tevens aandacht voor Kate Tempest en een uitgebreid interview met Wim Brands.

Lees verder...


Filmrecensie: Pascale Ferran - Bird People

Bird peopleHoezeer ons leven wordt gereguleerd, en wat dat betekent, daarover gaat Bird People. De vele sigaretmomentjes in de film zijn de momenten waarop de personages even uit het door henzelf en door anderen gecreëerde (vaak maatschappelijke) monster dat ze in de greep heeft stappen, en heel even “vrij” zijn. Meteen in het uitgestrekte openingsshot is duidelijk waar het Ferran om te doen is.

Lees verder...


Muziekrecensie: Broeder Dieleman - Gloria

Broeder Dieleman - Gloria de wijn in mijn glas, en dan is het tijd, en de seedeespeler zingt gloria (en baltazar krull’s hart zingt maneschyn), en het niks in mijn zakken, en in de gloria, en saavonts slapen met de ramen open en je hoofd dicht tegen de muur, en de piano, en de banjo, en de zang, en je zou dit (freak)folk kunnen noemen en je zou dit gospel kunnen noemen en je zou dit country kunnen noemen en

Lees verder...


Filmrecensie: Richard Linklater - Boyhood

Boyhood Halverwege Richard Linklaters Boyhood speelt een dertienjarige Mason samen met enkele andere highschooljongens met een loeischerpe cirkelzaag. Het is een van de momenten waarop de doorgewinterde filmkijker zich schrap zet voor een naderende dramatische ontwikkeling. Dat die vervolgens niet komt, tekent de filmer Richard Linklater en zijn film Boyhood misschien nog wel meer dan de toewijding die er in het inmiddels alom bekende procédé dat hij hanteerde zit.

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Danielle Pafunda - Natural History Rape Museum

Pafunda En je denkt Misschien gebeurt dàt als je de taal uit zijn voegen slaat. Misschien wordt spreken dan zinloos, verbanden willekeurig & zegt één en dezelfde mens ofwel alles, ofwel niets (afhankelijk van de werkbereidheid van degeen die luistert) (ik hoor u zeggen n gemakzuchtig dichten, dat moderne dichten: je laat de fuckin’ lezer gewoon alles doen).

Lees verder...


Muziekrecensie: Merzbow - Takahe Collage

Merzbow - Takahe Collage Dit is echt wel vèr voorbij alle gekende muzikale strukturen gestombeld; dit is de soundtrack van WO III; dit dendert piept stormt ratelt klettert raspt sputtert schuttert knerpt knarst ruist zoemt broemt raast blaast trilt zwelt schoempelt priedjoumt schouwelt flurkt kraakt braakt zingt jankt schabouwt eksplodeert bonkt brult brapt ziekt zuigt tatert tettert hakt beukt knort gilt galmt loeit schroeit dramt brandt merzt schmerzt kdengt kdangt klangt krangt rangt ramt vulkanizeert woesjt takt trangt wangt whamt en zjamt. Totdat je erbij neervalt.

Lees verder...


Boekrecensie: James Vella - Devourings

James Vella - Devourings Het ZKV daarentegen is een ander paar mouwen. Een flard en dan de volgende flard, dat is niet zappen dat is op straat lopen. Alles weder open. Je weet dat het met deze flard niet gezegd is; je weet dat het met deze flard pas begint en toch eindigt het daar. Het ZKV taalt het gevoel van passant onder passanten te zijn. Een gezicht in de stroom en ook jij bent een gezicht in de stroom en toch zijn daar duizenden verhalen op te tekenen. Het ZKV izoleert één zoon gezicht en vermoedt heel eventjes de kontoeren van één van de verhalen en zakt dan weer terug in de stroom.

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Seamus Heaney - District en Circle

Seamus Heaney - District en Circle Sinds Poetry word ik opgeslokt door de vrije verzen van Heany. Ik was nooit in Ierland en dat heeft z’n effect op mijn leeservaring. De teksten in deze bundel staan namelijk vol met Ierse plaatsen, straten en lokale figuren - met naam en toenaam genoemd. In de gedichten waar het Ierse overheerst is, word ik een buitenstaander. De hoekige, bonkige stijl van Heany versterkt dat effect alleen maar. Maar in andere gedichten kom ik wel binnen. Al kost het moeite.

Lees verder...


Muziekrecensie: Deleyaman - The Edge

Deleyaman - The Edge

Deleyaman zong tot taal
Deleyaman sloeg tot muziek
het vuil de innerlijke modder die ik voelde
in zekere zin ben ik gelouterd nu
en zit ik
genezen van wonden. Deleyaman genas wonden
en denk aan
dromen (de glorieuze droom)

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Kristin Abraham - The Disappearing Cowboy Trick

Kristin Abraham - The Disappearing Cowboy Trick De dekors waarin de gedichten leven, ademen, talen – zijn welhaast ikonies te noemen. Landelijk Amerika. Het weidse Amerika. Het Amerika van bergen & kloven & stenen & freaks & verlorenen & verworpenen & paarden & gordeldieren. Vergezichten. Een Roodkapje heeft de bus gemist.

Lees verder...


In vorige edities van dR:


 

In het blauwe heenin

Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.

Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:

we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”

Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.

Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).

Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.

tim donker


Kies een column uit het archief via onderstaand menu.

Volgende week meer recensies op de Recensent.