Boekrecensie, Dichtbundel: Floor Buschenhenke - Het moeten eenhoorns

Floor Buschenhenke - Het moeten eenhoorns zijn ‘Het moeten eenhoorns zijn’ Dat is de titel van de tweede dichtbundel van Floor Buschenhenke. Die titel staat op de smalle rug van de bundel, achterop en binnenin op de Franse titelpagina. Maar als je goed naar de voorkant van het boek kijkt, zit er achter de eenhoorn een eekhoorn verscholen. Het woord ‘eenhoorns’ krijgt een schaduw mee waarbij één cruciale letter verschilt. Het spel met letters, woorden, vergissingen in taal en communicatie is één van de sterke elementen in deze bundel.

Lees verder...


Muziekrecensie: The World Of Dust - Bhava

World of Dust - Bhava O. Ik vind Bhava niet mooi. Er zijn wel stukken op de plaat die ik mooi vind. Bunny, dat n beetje op Casiotone For The Painfully Alone trekt. Cumulus, dat n moje “opgegraven jazzplaat”-sound heeft. Sun, dat n bepaalde dreigende ongrijpbaarheid kent.
Maar het meeste vind ik. Naja. Niet mooi.

Lees verder...


Muziekrecensie: Politics - Nine Minutes Quiet

Politics - Nine Minutes Quiet weet je – zoon plaat opleggen, en de gebeurtenis die dat was. en het allermooiste en het allerverwachtingsvolle moment waren misschien wel die eerste paar sekonden van nonstilte als de naald in de aanloopgroef stond, en dan, als het eerste nummer begon, hoe snel het duidelijk werd of het hemels ging worden of een bittere teleurstelling. en alles. de dag. het licht. het fietsen. het kijken op bed. de nonstilte van de aanloopgroef. was ten einde. er was alleen nog. jij de kamer en de muziek.

Lees verder...


Boekrecensie, Column: Uitbundigheid, column door Tim Mathot

Uitbundigheidde Recensent heeft een nieuwe columnist: Tim Mathot. Zijn eerste bijdrage is gebaseerd op een boek van Kay Redfield Jamison waarin ‘de uitbundige mens’ centraal staat. U kent dat type wel. Het type dat zich nooit verveelt, overal in opgaat en soms van pure levenslust lijkt over te koken. Hoewel ze vaak wat kleur aan hun omgeving geven, weet niet iedereen dat te waarderen…

Lees verder...


Boekrecensie, Dichtbundel: Jan H. Mysjkin - Enz., enz…

Jan H. Mysjkin - Enz., enz…

Het enige dat niet reizende is, is mijn resepsie van Mysjkins poëzie. Bracht Rekenkunde van de tastzin voor mij nog een verrassing ten opzichte van Mysjkins oudere werk; Enz., enz… doet de titel wel wat eer aan. Wat ga ik er nog voor opsommends voor kunnen zeggen? Het is Mysjkin en dus is het geweldig. Maar dat had ik ook geschreven kunnen hebben vòòr ik er èèn letter in gelezen had. Mysjkin kan geen klotebundel schrijven, zelfs al deed hij zijn best daarvoor.

Lees verder...


Boekrecensie, Column: Dagboek van een lezer #3, over polemiseren

Goedegebuure - Strijd Toen vorig jaar Jaap Goedegebuure afscheid nam als hoogleraar moderne letterkunde aan de Universiteit Leiden, kreeg hij een bundel aangeboden over polemiek en conflict in de Nederlandse letteren: Strijd! Het is een reeks mooie verhalen en anekdotes over de vele polemieken en conflicten uit de Nederlandse literatuurgeschiedenis.

Lees verder...


Muziekrecensie: Hella Comet - Wild Honey

Hella Comet - Wild Honey Maar verdomme zeg. Verdomme. Al van A 100 in vain is het me duidelijk. Dit is een veel meer “indie” (“mainstream alternative”?) Hella Comet dat ik mij herinner van eertijdse viedjoo. Dit is zo jaren negentig. Dit is al die bandjes die je halverwege de jaren negentig had, die bandjes die zoon beetje gevaarloos stoer wilden klinken en zomhouw altemaal een vrouw op zang hadden (weet jij de namen van die bandjes nog?).

Lees verder...


Boekrecensie, Column, Dichtbundel: Dagboek van een lezer #2, over Elliott Smith en meer

Elliott Smith - From a basement on a hillVoor ‘Coast to coast’, dat verscheen op wat zijn postume cd From a basement on a hill (2004) zou worden, vroeg singer-songwriter Elliott Smith een bevriend dichter, Nelson Gary, een gedicht te schrijven over zelfgenezing, of de onmogelijkheid daarvan. Het werd het bezwerende, lange gedicht ‘Exile in Paradise’s Tourmaline’.

Lees verder...


Muziekrecensie: I Am Oak - Ols Songd

I Am Oak - Ols Songd

Er is een zinnetje dat altijd maar opnieuw en opnieuw gaat. We sang hymnes on the holy ground, we sang hymnes on the holy ground, we sang hymnes on the holy ground, altijd en altijd opnieuw, o die repetisie is zoooo mooi en dat bijna schreeuwende achtergrondharmonietje is zoooo mooi en o jij bent zoooo mooi en o deze avond is zoooo mooi.

Lees verder...


Muziekrecensie: Plan Kruutntoone - Als alles er af is

Plankruutntoone De banjo is droefgeestig de trompet is mooi de zang is ingetogen en geluiden op de achtergrond zijn krakend en piepend. “Opgesloten in angst en oordeel / en veel te veel boosheid” wordt daar gezongen en kristu jesu, dat kende ik wel!
Het is het mooiste nummer ter wereld. Het is het mooiste nummer ooit. Het is het eerste nummer op Als alles er af is en geheel momenteelderlijk baadt mijn huiskamer in een prachtig kleurrijk licht.

Lees verder...


In vorige edities van dR:


 

In het blauwe heenin

Hij zit daar maar. Voor het raam. Op een stoel dan nog, godverdomme. Hij verroert geen poot. Als zijn zitten nu nog maar de herinnering aan of de belofte van dienamiek in zich had gedragen, maar neeeh, stokstijf stil zit die zeikerd en het ziet er niet naar uit dat hij zich vandaag of morgen gaat bewegen, of dat hij zich gisteren nog bewogen heeft.

Eergisteren nog wel. Eergisteren wassi zo druk als een baasje. Echt waar. Gijlie haadt hem moeten zien! Hij was al zijn herinneringen op alfabetiese volgorde aan het leggen om ze vervolgens van A tot Z in te kunnen plakken als zijn van godvergeten vakansiephotoos. Daar lagen ze, overheen zijn gehele keukentafel: al zijn herinneringen. Allemaal. Er waren er bij die hem dierbaarder waren dan andere. Zo was er een herinnering aan het meisje dat zich voortbewoog in een doos waaronder wielen stonden. “Hier,” sprak hij, wijzend op die spesifieke herinnering, “daar.” Hier daar, zo praat die tiep nu eenmaal, ik kan er ook niks aan doen. “Hier:

we paarden in een emmer vol slagersmessen en ik werd wakker met het Zwaard van Damokles boven mijn kop!”

Want zo was het nu eenmaal gegaan, daar kon hij ook niks aan doen.

Er waren nog herinneringen. Er waren zowaar, eksjoewallie, nog vakansieherinneringen bij ook! Aan Ana. Spaanse Ana. Ana met het badpak. Ana met de tetjens. En zee, veel zee ook. Zoals dat hoort, met vakansieherinneringen. En nog, nog herinneringen waren er. Aan zijn ouders. De een halfdood, de ander halfdronken. Het kleine rode driewielertje, de teddybeer, de grote witte plastieken polisieauto. Zulke herinneringen waren er ook. En ze lagen daar allemaal. Op zijn keukentafel. Eergsiteren. Toen er nog aksie was (hij herinnert zich nog wel aksie).

Maar nu zit hij daar maar, op die stoel. Hij heeft zich helemaal leegherinnerd. Hij denkt niks meer, hij doet niks meer. Naja. Hij eet een appel, nu. Dat dan weer wel.

tim donker


Kies een column uit het archief via onderstaand menu.

Volgende week meer recensies op de Recensent.