Er is iets aan de hand met de fotojournalistiek. Je ziet het o.a. aan de winnende foto's van The World Press Photo. Het zijn niet meer de meest dramatische momenten en de grote contrasten die overheersen. Volgens sommigen ligt het aan de economische crisis, doordat de kranten en bladen steeds minder geld te besteden hebben zouden de beste fotografen overgestapt zijn op de documentairefotografie (de achtergrondverhalen), wat een rustiger soort beelden zou opleveren. Maar overtuigender lijkt me een ander argument: dat de wereld bloed- en drama-moe is geworden. Ook verschillende fotografen zijn dat. Maar waarom dan en waar zijn deze fotografen naar op zoek? Ad van Denderen en Jeroen Kramer bijvoorbeeld: twee heel verschillende fotografen die beiden op hun eigen manier afstand namen van de klassieke fotojournalistiek. Niet dat ze nu dramatische onderwerpen links laten liggen: hun nieuwste boeken “Occupation: soldier” en “Room 103” getuigen daarvan. Maar beide fotografen beweren te hebben gebroken met de fotojournalistieke instelling omdat ze met hun foto's vragen willen oproepen.

In deze blockbustertijd weten zelfs middelgrote films (Prophet) of Oscarwinnaars (Hurtlocker) weinig publiek te trekken in Nederland. Jammer natuurlijk, zeker aangezien er deze weken weer wat mooie kleinere films bijkomen. Het bedevaartsdrama Lourdes kun je vanwege ‘te saai’ overslaan, het apocalyptische The Road kun je vanwege ‘te naargeestig’ overslaan en het oorlogsdrama Lebanon vanwege ‘te claustrofobisch’. Dat overslaan scheelt je veel tijd, maar je mist ook minimaal twee goede films.

Pulchri is een galerie aan het Lange Voorhout in Den Haag en is, bleek afgelopen zaterdag 6 maart, een geschikte locatie voor literatuurfestivals. Het was voor het eerst dat het literatuurfestival Het Voorwoord er werd georganiseerd. De galerie is ruim opgezet en beschikt over enkele fraaie zalen en een gezellig café. Jammer is alleen dat de zalen wel gehorig zijn.

Schrijven kan Dick Raaijmakers ook. In 1985 verscheen bij Uitgeverij Bert Bakker De Methode. Een lastig, maf werkje. Het lijkt op het eerste oog een dichtbundel. Die bladspiegel, dat vele wit. Maar het is geen dichtbundel. Niet echt althans. Wat bij eerste doorbladering gedichten leken, blijken wanneer je besluit het boek daadwerkelijk te gaan lezen (wat ik u ten zeerste aanbevelen zou) paragrafen te zijn die alle tezaam iets opbouwen dat techniek-, kunst- en taalfilosofie is, maar toch ook poëzie is, essay is, zoeken is, tasten, reizen, voortschuifelen is. ]]> 1082@http://derecensent.nl/pivot/ Boekrecensie Tue, 09 Mar 2010 21:13:00 +0100 http://www.derecensent.nl/pivot/entry.php?id=1081&w=de_recensent_feed http://www.derecensent.nl/pivot/entry.php?id=1081&w=de_recensent_feed#comm

Een Joodse slager die verliefd wordt op zijn slagersjongen, een zwarte Zuid-Afrikaanse president die een blanke rugbyspeler op de thee vraagt. Het levert een mooi, doorleefd, drama op (Eyes Wide Open) en een ietwat naïef Hollywood-lesje over verbroedering (Invictus).

Wat een berg films komen er deze week nieuw in de bios. Een mooie, maar inhoudsloze Tsai Ming-liang (Visage), een zweverige Peter Jackson (Lovely Bones), een zoveelste vampierenfilm (Daybreakers), de tigste Michael Caine-film (Harry Brown) en een Nederlandse film die tot nadenken stemt (Hunting & Zn.).

Bij sommige boeken is de vraag of de vertelde verhalen waargebeurd zijn haast onvermijdelijk. Vaak krijgen we dat antwoord dan ook netjes voorgeschoteld in een verklarend voorwoord of flaptekst. Dat is best handig, maar helemaal fijn is het pas wanneer de vraag irrelevant wordt. Want bij een goed boek maakt het niet uit of de feiten waargebeurd zijn of niet.

Ik haat dit. Na de eerste luisterbeurten was ik lyrisch over dit album, toen het door de tegenstrijdigheden langzaam maar zeker begon te zweven tussen goed en kwaad. Normaliter kan ik onduidelijkheden wel accepteren, maar bij Hospice werd het een van die 5000 puzzelstukjes die - net nu je de puzzel bijna klaar had - aan geen enkele van de andere 4999 stukjes leek te passen. Ik wist niet hoe en wat ik moest voelen. Tot ik een derde mogelijkheid van interpreteren ontdekte.

In de reeks Haags Fris debuteren Haagse dichters met mooi vormgegeven boekjes bij De Witte Uitgeverij. Nummer 5 is van de hand van dichter en beeldend kunstenaar Jet Crielaard: Vogelvluchtsprookjes. Strikt genomen is dit geen debuut, want eerder verscheen van de hand van Crielaard de bundel Drajboek, een bundel met kindergedichten en -verhalen.