Naast Hugo van Scorsese is dit de bekendste film op het Rotterdamse filmfestival. Beiden films doen het ook goed in aanloop naar de Oscars. Alleen met The Descendants is iets geks aan de hand. Het is de nieuwe film van Alexander Payne en dat schept verwachtingen. Hij maakte een hele reeks mooie films, elke film een beetje beter, elke film mooi balancerend tussen drama en humor. The Descendants is pas zijn eerste lange film sinds 2004. Eentje die wederom de balans zoekt.

Niet alleen werd in Frankrijk 117 jaar terug de film uitgevonden (door de broertjes Lumiere) en kwamen er in latere jaren Pathe, Melies,Tati, Truffaut, Jeunet en Gondry vandaan. Ook nu nog is Frankrijk een echt filmland, mede dankzij grote geldschieters bij de overheid en de omroepen (denk aan Canal+). Logisch ook dat buitenlandse filmmakers hun heil hier zoeken, zoals de Fin Kaurismaki, die een ietwat klungelige film over en in Le Havre maakte. Een niet-geheel terechte hit op het International Film Festival Rotterdam.

De Belgische acteur en regisseur Bouli Lanners scoorde vier jaar terug een terechte festival- en arthousehit met zijn film Eldorado. Ondertussen acteerde hij gewoon door in commerciële Franse films als Rien a Declare en Mammuth. Maar nu is hij terug en focust hij zich in Les Geants (The Giants) op jongeren. En wederom scoort hij op het IFFR terecht een festivalhit.

De zang is raar. Onverstaanbaar. En hij lijkt enigszins “boven” de muziek te hangen, alsof Rella boven zijn eigen muziek is gaan vliegen en dat gekrioel daar beneden aanziet, en becommentariëert, en zijn kans afwacht om de zang af te vuren, tot het midst de ziel van de muziek doel treft.

Vergis u niet in de titel van de film en de naam van de regisseur, dit is geen ingetogen en/of heftige oorlogsfilm, zoals we die kennen van Steven Spielberg (Schindler’s List, Saving Private Ryan), maar een draak van een romantische film over een jongen en zijn… u raadt het al: paard, waarbij Spielberg nog net niet - maar het scheelt heel weinig - zover gaat om het paard en zijn collega boerderijdiertjes te laten praten.

Lees niet verder, want er valt verder niets over deze film te melden.

De Home Movie Factory van regisseur Michel Gondry (in het kader van het International Film Festival Rotterdam) levert in het begin vooral vragen op. En voor de antwoorden hebben de tien vrijwillige fabrieksarbeiders weinig tijd. Binnen drie uur moet de hele film bedacht, gedraaid en bekeken zijn. Het resultaat zal op alle vlakken tegenvallen als ik er vanuit mijn professie als filmjournalist naar kijk. Maar die filmjournalist kan zichzelf gaan fokken, want niet de film, maar het proces is het resultaat. De Movie Factory is zonder twijfel de leukste fabriek van het festival.

Anneke van Giersbergen meldde ooit in een interview dat ze ook nog wel eens een Gerard van Maasakker-achtig Brabantstalig album zou willen maken. Haar derde album sinds haar vertrek bij The Gathering is nog niet Brabants, laat staan Maasakkerig.
Verder ook aandacht voor nieuw werk van Liz Green, First Aid Kit en Laura Gibson.

Ondanks de prijsverhoging van de kaartjes blijft het International Film Festival Rotterdam een behoorlijk goedkope wereldreis. In één dag vlieg je van Brazilië via Azië naar Finland om in Frankrijk te eindigen (en het festival telt 10 dagen!). Onderwijl pik je nog even de grootste aanraders (Descendants, Hugo, Shame, Kiseki) mee en je verdiept je in de sociologische effecten van de moslimbarbiepop.

De Chicksinger draait door. Met een bijna vergeten album van 2011. Dankzij het jaaroverzicht van Krenten uit de Pop toch nog aandacht voor het derde album van de onvergetelijke (maar door haar platenmaatschappij gedumpte) Rachael Yamagata.
Later deze week nog aandacht voor Anneke van Giersbergen, Liz Green, Laura Gibson en First Aid Kit en voor de belangrijkste release van deze maand. Nee, dat is niet Lana del Rey, maar Ani di Franco.