De derde editie van Walk the line was een vreemde editie. Het bedreigde festival had vooral zaterdag last om de zalen vol te krijgen, terwijl vrijdag het te verwachten hoogtepunt (Bombay Bicycle Club) wat tegenviel. Op beide dagen waren er wel weer genoeg nieuwe acts die het ontdekken waard bleken. Een verslag van de zaterdag in tekst en beeld met aandacht voor de hoogtepunten: Oscar & the Wolf, Vadoinmessico, Liz Green, Dead Flamingoes en dieptepunt de decibellen van Foreign Beggars.

Een verslag van de vrijdag van Walk the line in tekst en beeld met aandacht voor de hoogtepunten: Rams Pocket Radio, Moss, Magnetic North, Tellison, Beth Jeans Houghton, Pulled apart by Horses en dieptepunt Willy Moon.

Walk the line is een festival met veel nieuwe namen. Of het van tevoren goed wordt, kun je moeilijk zeggen op basis van die paar bands die je wel kent (dit jaar Moss, Liz Green, Bombay Bicycle Club, Jodie Marie, Pulled apart by horses). Afgelopen jaren braken bands als Warpaint, Timber Timbre, Sleigh Bells, Jesca Hoop, Young the Giant, Marques Toliver, Crystal Fighters, Wallis Bird en The Boxer Rebellion door na hun Walk-optreden. Welke namen dit jaar blijven hangen, lees je volgende week in ons festivalverslag, hier alvast zes tips (en een twijfelgeval), want met 60 bands verdeeld over zeven zalen (in het centrum van Den Haag) en twee avonden (vrijdag 11 en zaterdag 12 mei) blijft het moeilijk kiezen.

Er draaien op dit moment een paar behoorlijk saaie arthouse-films in de filmhuizen. Ik vond Martha Marcy May Marlene het gapen meer dan waard, maar Deep Blue Sea is nog slaapverwekkender om van Aita (Father) nog maar te zwijgen. Beter (en vooral interessanter) is alvast de Andrea Arnold-versie van Wuthering Heights, maar echt indrukwekkend wordt het met de hier besproken films Poulet aux Prunes, Footnote en Kiseki (I Wish).

Op vijf april 2012 stierf Cynthia Dall aan een nog onbekende oorzaak in haar huis in Sacramento. Ze was nog maar 41 jaar oud godverdomme.
Eèn van die prachtige, maffe, treurige liedjes op Untitled heet Grey and Castles en gaat over het land van het grijs en de kastelen (dat zal dan wel Engeland zijn). Ik hoop dat ginderdaar waar Dall nu is het land groen is, en dat de kastelen mooi en sprookjesachtig zijn. Gevuld met minstrelen van wie zij de muze is. Onder haar inspiraasie maken ze de prachtigste muziek. Als je stil bent kun je t horen misschien. Op een heldere dag in juni ofzo. Jezus. Weetikveel.

Tijdens zijn studietijd in Amsterdam heeft Menno ter Braak eens op het Rokin staan overgeven. Waar precies weet ik niet, maar altijd als ik over het Rokin loop moet ik daar aan denken en ben ik Léon Hanssen dankbaar dat hij het weetje in zijn biografie van Ter Braak heeft verwerkt. Er zijn nog wel meer plekken waarbij ik onwillekeurig aan een literaire held moet denken, of aan een van diens personages/gedichten/beschrijvingen.
Den Haag is ook rijk aan dat soort plekken. ]]> 1376@http://derecensent.nl/pivot/ Boekrecensie Tue, 03 Apr 2012 21:08:00 +0200 http://www.derecensent.nl/pivot/entry.php?id=1375&w=de_recensent_feed http://www.derecensent.nl/pivot/entry.php?id=1375&w=de_recensent_feed#comm

Kathleen Edwards maakt al sinds 2003 prachtige platen, maar dreigt dankzij haar recente relatie met de verstilde superster Bon Iver ineens bekend te worden. Haar jongste plaat is echter nog een echtscheidsplaat. Antje Duvekot blijkt geen eendagsvlieg: ook de opvolger van Near Demise (beste cd van 2009) doet mijn huid veranderen in duizenden bobbeltjes (aka kippenvel).

Veranderen of hetzelfde blijven. Van de ene artiest verwacht je bij elke cd iets nieuws, van de andere artiest wil je een vertrouwd geluid horen. Het is niet eerlijk. Nieuwe cd’s van The Ting Tings, Speech Debelle en Sinead O’Connor langs de beweegbare meetlat.

Ik verwachte wat meer “hardcore Indiase muziek” en kwam daarin bedrogen uit. Niet de “hardcore” (jawel! alweer!) raga’s van pak m beet n Pandit Pran Nath of n Pandit Nayan Gosh (om nu maar twee persoonlijke favorieten van mij te noemen) waren geïnkludeerd in deze seedee, en ook niet de ge-ECM’eerde (lees: “theesalonproof gemaakte”) Perziese en Indiase improvisaasies van Ghazal en zèlfs niet het populaire gerinkeltinkel van Ravi Shankar (die in de sixties, toen iedereen hippie was en dus boeddhist en de reizen naar India niet aan te slepen waren) maar, heel gewoon, zoiets als Indiase softpop.

Dichters die gaan schrijven, altoos heeft het mijn aandacht. Poëzie bruikt een andere logica dan proza doet en steeds weer vraag ik mij af of dichters die andere wereldblik kunnen transponeren naar hun proza. Zelden kunnen ze het. De interessante schrijver/dichters (of dichter/schrijvers) zijn op de vingers van één hand te tellen. Meestal blinken ze uit in één van beide. Het proza is interessant, de gedichten zijn ruk. Of andersom. Maar de onophoudelijke wederzijdse beïnvloeding van die twee uitingsvormen, en dat dan interessant blijft? Het komt er vrijwel nooit van.