De eigenaar van het juichen (2)

Jaja. Weten jullie het nog kinders? Vorige week verhaalde ik jullie van Loquillo en zijn holbewoners. De vrinden waren naar Barakaldo gegaan om te rocken, en rocken deden ze!

Nu al vergeten hoe dat was? Lees dan eerst die andere Loquillo-recensie!

Moet ik meer vertellen? Misschien alleen maar dat ze ginder het allerachterlijkste nummer uit de Trogloditas-historie zonder enige schaamte ten gehore wisten brengen. Ik heb het natuurlijk over Acariciar el Rock & Roll. Feitelijk is het niet eens van de Trogloditas, maar van Burning geloof ik. En natuurlijk, alleen een zot als Pepe Risi zou een tekst verzinnen als: "quiero acariciar el rock & roll!" ("ik wil de rock & roll ajen").

Na het rocken waren de mannen moe. Ze verlieten Barakaldo. Ze gingen naar Barcelona. Daar speelden ze in een alleraardigst clubje dat Club la Rulot heette. Ze zetten de maskers af en toonden wie ze waren: oude rockers. Getekend en geslagen. Mannen die het leven kenden. Mannen die het leven in hun gezicht droegen. Behalve Guillermo Martín dan, die ziet er eigenlijk gewoon uit als de gemiddelde creep in je dagdagelijkse hollywood-thriller. Je kent het slag. Held en heldin komen vast te zitten met hun wagen ergens in het midden van nergens. Ze lopen naar het huis op de heuvel om bijstand te vragen. In het huis op de heuvel woont de creep, dat zie je al direkt aan dat huis en anders hoor je het wel aan de filmmuziek. Die creep in dat huis op de heuvel, dat is Guillermo Martín. Maar allicht kent die het leven ook wel, op zijn eigen creepy manier.

De klankkleur is niet langer rock, maar roots, americana, country, chanson. Jij noemt het. En de beeldkleur is niet langer sprankelend en in kleur, maar rustiek en zwart/wit. En Loco durft zelfs zijn bril opzetten. Tijdens Antes De La Lluvia. Durft Loco zijn bril opzetten. Durft Loco zomaar kwetsbaar te zijn, een mens. Een mens die ook ouder wordt, en een bril moet, en een breukband of iets in dien aard.

Het Barcelona-konsert is een geheel ander konsert dan het Barakaldo-konsert en je vraagt je misschien zelfs even af of dit dezelfde band is. Zo theatraal en groots als het in Barakaldo was, zo intiem en klein is het in Barcelona. Loquillo maakt grapjes met het publiek, en met de band (die de alkool trouwens rijkelijk laat vloeien gedurende het optreden). Ze spelen enkele van hun prachtigste nummers. Daar is bijvoorbeeld het ingehouden-woedende Salvador: el año que mataran en Salvador, zingt Loco in het refrein. Wat ik met mijn steenkolenspaans vertaal als zoiets als: het jaar dat er gedood werd in Salvador. Ook krijgen we in Barcelona eindelijk het prachtige titelnummer van het hele projekt te horen. Hermanos De Sangre is een bloedwarm nummer dat vloeit als warm... euh... bloed. Of neem het verstilde Antes De La Lluvia dat niet alleen door Loco's eerder genoemde bril tot het mooiste werk van de mannen gerekend mag worden. Maar het is niet alles angst en wanhoop en tranen. Canción Del Valor, met statige pianotrillertjes, is elegant en ademt ruimte en gefilterd zonlicht. Het is van de hand van Igor Paskual, die -anders dan de lichtvoetigheid van de muziek doet vermoeden- ook zo zijn grieven over het Leven Zelve heeft: hij laat Sanz zingen: "...por que nadie tiene lo que quiere..." ("...want niemand heeft wat hij wil..."), en het omgekeerde is ook waar, Igor. Ach die Igor. Hij is nog niet zo lang in de band. En nu al van die prachtige nummerkes aanleveren. Je moet 'm wel mogen, die Igor.

In tegenstelling tot het Barakaldo-konsert wordt het Barcelona-konsert in zijn geheel op de seedee gedokumenteerd. Alleen de volgorde is iets anders: El Rompeolas komt ergens in het midden van het konsert, en zo is het op de seedee ook te horen. Op de deeveedee-versie is het nummer echter naar achter gehaald en onder de afgang van Loco en zijn mannen gezet. Ge ziet ze in slo-mo naar de limousine lopen. Naar de fucking limousine dan nog! En ge weet het: het konsert in Barcelona waart misschien kleiner, en Loquillo hing iets minder de showman uit. Maar hij is altijd nog de eigenaar van het juichen. Ooit zong hij: uuh nena, voy a ser un rock & roll star; wel, dat is presies wat hij geworden is.

De twede deeveedee biedt ook de ekstra's. Er is de onvermijdelijke fucking Making Of "Hermanos De Sangre", en ge ziet ze dat hele roteind naar Barakaldo rijden, en allerlei lieden komen zeggen wat de muziek betekent, en wat optreden betekent, en wat dit spesifieke konsert betekent. Interessanter zijn de zes videoclips, zoals die van Loquillo's versie van I Fought The Law: Luché Contra La Ley. Het is een redelijk grappige clip, waarin Loquillo en Fito Cabrales een primitief soort geboefte spelen. Maarja, die rare dwerg van een Fito Cabrales is natuurlijk sowieso al redelijk grappig. De clip van Johnny Et Sylvie blijkt presies te zijn zoals ik 'm van deze chanson verwacht had: zwart/wit, een beetje arty-farty, met een film noir-sfeertje. Wel een gelikt soort film noir: er is maar een Johnny, en die is een Jackson Pollock-achtige kunstschilder. Maar er zijn vier Sylvies en die hebben allemaal grote tieten en dramatiese ogen (okee, misschien heeft een Sylvie eerder grote ogen en dramatiese tieten).

Hermanos De Sangre is een monumentaal dokument geworden, met een prachtig seedeeboekje. Jawel. Alleen voor dat seedeeboekje zoudt ge al Spanje willen gaan. Haast u dus. En terwijl ge ginder bent, zink dan ook de zon in, en het bier, en de tapas, en de vrouwen, en de avonden, en de nachten, en de kamaraadschap. En ge weet: dit is waar Loquillo de mostaza haalt. Hij en zijn makkers: een grote familie. Hermanos, weetjewel, hnos. de sangre.

tim donker

Verder lezen op de Recensent:
Loquillo y Trogloditas - Hermanos de Sangre (dvd en cd 1)