De eigenaar van het juichen (1)

Zie hem daar nu staan. José Sanz. Zie hem staan dan. Met zun lange jas. Zun kop omhoog. Zun verwaand bakkes. Zun gestrekte linkerarm. Zie hem daar staan. Ze staan er allemaal. José Sanz, ook gekend als Loquillo, ook gekend als Loco, staat er. En Josep Simón staat er, en Igor Paskual, en Guillermo Martín, en Jaime Stimus, en Cuti. Ze staan er allemaal. Behalve Toni Jurado. Die zit. Achter de drums.

Dan komen er ook nog es een paar gasten. Want wat is een konsert zonder gastoptredens, weet jij dat?. En dus maakt de hermano de sangre van Loco zijn opwachting: Gabriel Sopeña. Natuurlijk. Zonder Gabriel Sopeña gaat het niet. En Fito Cabrales doet mee. Op Luché contra la ley. Net als in de clip. En er komt nog iemand, maar dat verklap ik nog niet. Dat is de verrassing van de avond.

De avond zijnde de avond in Barakaldo, waar Hermanos de sangre mee aanvangt. Barakaldo is ergens in Noord-Spanje beste mensen. Kanten van San Sebastian, Burgos, die hoek. Ge weet het wel. José heeft er het hele roteind vanuit Barcelona voor af moeten leggen, als dat tenminste immer nog de plaats is waar Loco resideert. Ik weet het niet. Hij heeft mij in elk geval de jongste tijd geen adreswijziging gestuurd. Van deze avond doet deeveedee 1 verslag. En ook seedee 1, trouwens. Maar dan zonder beeld. En minus een paar nummers. Enkele van de beste nummers als je het mij vraagt. Wat heb je nu helemaal aan zoon seedee. Die Spanjolen denken ook altijd indruk te maken door helemaal over de top te gaan. Meer is meer, denken die. En dus maar ineens genoeg deeveedees en seedees bijgeleverd.

Een beetje onwennig nog, wordt Rock & Roll Actitud ingezet. Een goeje opener voor dit konsert. De mannen waren naar Zaltbommel gekomen om de brug te zien, en naar Barakaldo om te rocken. En gerockt werd er. Vol gas. Vol antoesjasme. Vol enerzjie. En okee, Sanz is niet meer dat snotjoch uit de clip van Barcelona Cuidad uit 1983. Wie kent die clip niet immers. Die heerlijk onbeholpen, ietwat knullige clip die zich grotendeels afspeelt in de straten van Barcelona, in een achterbuurt naar het lijkt. Met op de achtergrond al die prehistoriese auto's die kriskras rondtoeren. Zo jong zullen wij Sanz niet meer zien. Zo sprietmager ook niet meer trouwens, want Sanz heeft de tapas duidelijk niet laten staan sedertdien. Maar rocken kan hij niettemin nog altijd als het moet. En hij laat het zien. Aan iedereen die er bij was in Barakaldo en aan iedereen die tuis zit te kijken.

De rockkant vind ik niet de interessantste kant van de Trogloditas en met deeveedee en seedee 1 hebben de mannen mij dan ook niet het allergrootste plezier gedaan. Het blijft natuurlijk wel indrukwekkend om zo een grote zaal uit volle borst het refrein van Ritmo del Garaje te horen skanderen. En het Barakaldo-konsert bevat ook de verrassing van het decennium: op afsluiters Rock & Roll Star en Cadillac Solitario geeft nota bene Sabino Méndez acte de presence! Sabino Méndez dan nog!

Die ooit, begin jaren negentig, met stille trom vertrokken leek (met stille trom uit de band was gegooid?). Die in de gloriedagen, in de tachtiger jaren, zoon ¾ van het songmateriaal schreef. Die de koers had bepaald van dat rare, rare bandgeluid in die dagen, dat een mengeling leek van kermismuziek, ska, country, rock en punk. Die steeds maar weer tegen dat andere opgeblazen ego in de band opbotsen moest: Loco zelve. En gesproken van Loquillo: ik herinner mij nog goed hoe ik ooit een e-mailinterview met hem verknalde door de naam Sabino Méndez alleen maar te noemen.

En nu staan ze daar, getweeën, broederlijk, en ze spelen de twee grootste hits die Loquillo ooit had: Rock & Roll Star en Cadillac Solitario, beide van Méndez' songschrijvershand. En Ana vond Cadillac Solitario zoon mooi nummer. Ana met de omkeerbare naam. Ana met de tetjens. Ana met het kontje ook. Ana met het badpak. Ana van het strand. Hoe zou het haar heden ten dage vergaan? En ik zit hier, te denken aan een meisje dat ik niet meer heb gezien sinds mijn zestiende. En ginder, op dat podium & op mijn scherm, ergens in dat vorte Barakaldo (wie wonen daar wie dromen daar wie nemen daar afscheid wie gaan er dood?), staan ze te spelen: Sanz en Méndez, gezworen kameraden, eeuwige vijanden. Sanz valt op zijn knieën en huilt het einde van Cadillac Solitario: nenaaaaaaaaa, nenaaaaaaaaaa, nenaaaaaaaaaaaaaaaaahhh!!!, vol pathos, vol drama, zoals het een echte Spanjaard betaamt. Het is het einde van het konsert. Het is het einde van deeveedee 1. Het is het einde van seedee 1.

En ge moet wel een heel klein beetje onder de indruk zijn van hoe Loquillo daar stond en band en pambliek in de palm van zijn hand hield. De regisseur van de avond. De eigenaar van het juichen. En ge moet wel een beetje onder de indruk zijn van de kennelijke hereniging van Sanz en Méndez. En ge moet wel een heel klein beetje onder de indruk zijn van de opgeroepen herinneringen aan Ana (ik heb als het goed is ergens nog een fotootje van haar). Okee, een heel klein beetje dan. Want eigenlijk werd er net iets teveel gerockt die avond in Barakaldo. En eigenlijk was de zaal te groot. En eigenlijk waren er teveel roadies, zoals die roadie die subiet de door Loco tijdens Rock Suave omgetrapte kruk van het podium haalt (ja zeg, straks valt er nog iemand over!). En eigenlijk speelden de Trogloditas die avond iets teveel van hun nummers met het woord 'rock' in de titel. Jullie lijken verdomme wel een rockband ofzoiets.

Neen, liever zie ik het allemaal wat kleiner. Wat ingetogener. Wat intiemer. Zoals in Club La Rulot, weetjewel. In Barcelona, weetjewel. Op deeveedee twee, weetjwel. En seedee twee, weetjewel. Maar daarover vertel ik jullie een andere keer. Bijvoorbeeld volgende week, weetjewel.

tim donker

Lees hier de recensie van dvd/cd 2:
Loquillo y Trogloditas - Hermanos de Sangre (dvd en cd 2)