bijna genezen van droefnis

Wel. Um. Dus. Ja. Het is weeral zoon soort dag. Je fietst je eigen straat in, je hebt een lange dag achter de rug, het is koud, het is een hundred degries beloo zero, je bent moe, je wilt je plunje uit, je wilt je warme huis in, en dat je vrouw er al is, en dat ze het eten al heeft gemaakt, en dat het je lievelings zou zijn, iets als curry ofzo, maar je ziet je huis nog donker, je bent op je eentje in deze, je zet je fiets in de schuur, je kloft naar de voordeur, je peinst Waarom is het dagdagelijks leven zo klote?, je opent de deur, en welja: er is post.

Waarom niet. Een pakje op de mat. Waarom niet. Een pakje met daarin een seedee op de mat. Waarom niet. Een recensie-exemplaar. Waarom niet. Een pleister op de wonde, een zalfje op de pijn. Dat kan nog kleur gaan geven aan de laatavond, als je later, als er gekookt is, en gedronken, en gegeten, en gezeten, en gepraat met je vrouw, later op de laatavond van deze dagdagelijkse dag.

Dan maar zelf curry maken. De groente, de vis, de gemberbolletjes, de kokosmelk, de kruiden godja de kruiden vooral de kruiden, & bij elkaar pleuren maar & koken maar & pruttelen maar / Maar omdat dit geen kookles is, is het van het een op het andere moment ineens LAATAVOND en joepie! daar scheur je de enveloppe open.

In zit die seedee. Die seedee die Mary Looking Ready heet (je bent klaar!) van die band die The Secret Love Parade heet. Je kent ze niet. Ze schijnen bij De Wereld Draait Door geweest te zijn, of DWDD als de hipsters het noemen (je bent geen hipster. je hebt er niet het juiste kapsel voor). Maar het moet zijn dat het op de dag was dat je naar de andere zender keek, of anders de dag dat je belangrijkere dingen te doen had dan tv kijken, of misschien de dag dat je je tv het raam uit gooide.

Je hebt het niet gezien.

Je hebt alleen maar het hoesje, voorlopig. Want: nog geen muziek, voorlopig. Zo gaat dat niet. Je werpt een seedee niet onmiddellijk in de speler. Zo werkt het niet. Eerst moet je aftasten. Het hoesje bestuderen. Dat nogal kietsjerig is, eigenlijk. Het witte hondje & de bloemblaadjes tegen die zwarte achtergrond… - het trekt op iets waar 4AD in de jaren tochtig mee had kunnen afkomen.

(ze hebben er geloof ik ook een tassie van, the secret love parade, ze hebben een tassie van dit hoesje en dat tassie kan je krijgen van annie als die gozer nie ken dansuh)

Van de songtitels wordt een mens ook weinig wijzer. Second thoughts? Pieces? After school? Hoeveel nummers zouden er bestaan met titels lijk dezen? 100? 100 000? 100 000 000? Wel. Um. Dus. Ja. Het is weeral zoon seedee. Eerste indruk: niet best. Je hoort je vrouw al de trap op lopen, je besluit deze seedee niet nu aan koptelefoonbeluistering te onderwerpen lijk je van plan was, je loopt achter je vrouw aan, je vraagt haar hoe ze de curry vond vanavond, ze zegt de curry was wondervol vanavond, ze vraagt je hoe je haar vond vanavond, je zegt je was wondervol vanavond.

Dagen later is het dagen later, en die seedee ligt daar nog steeds. En je denkt. Okee denk je. Je gaat. Je pakt je gloejend nieuwe koptelefoon uit de kast, je haalt hem uit zijn doos, je windt het snoer af, je plugt de plug in, het hele ritueel, dit dient voorzichtig te gebeuren, rituelen moeten stipt uitgevoerd, er mag geen handeling worden overgeslagen, zeker niet vanavond, zeker niet met een nieuwe seedee, een seedee die je nog nooit eerder hoorde.

Je kijkt je vrouw aan die een of ander dom teeveeprogramma zit te kijken en ze glimlacht.

Je glimlacht terug. Je drukt op play. Een nanosekonde of wat is er stilte. En dan weerklinkt! De seedee! Die weerklinken gaat, weerklinken doet, weerklinken zal.

Hoe heb je het nu? Twee meizekes kwelen! Ze kwelen overheen synthpop! Ze kwelen overheen… wacht es, zijn deze twee meizekes niet veels te jong om beïnvloed te zijn door die hele new romantics-beweging? Want dat is waar dit je in de eerste instantie aan denken doet. Aan de jaren tochtig. Aan de new romantics.

(als ik new romantics zeg zeg ik the human league, omd, japan, talk talk, ultravox, bryan ferry, david sylvian (redundant misschien ik heb japan al genoemd), art of noise, depeche mode, sigue sigue sputnik misschien hoewel die laatsten dan op zun minst de punkers van de new romantics waren)

Suikerzoete romantiek met een (heel erg licht-)zwart randje.

Synhtpop.

Steve Winwood, zelfs. Era Arc of a diver hoewel ik dat op eerste gedachten een veel betere plaat vind dan dit Mary looking ready hier.

The Eurythmics zelfs. Verdomme ja, The Eurythmics!

Joanna Newsom op de elektro-toer.

Zo vederlicht. Zo verdomde vederlicht. This floats like a feather in a beautiful world.

MAAR DE WORLD IS NIET BEAUTIFUL!

Tijdens de allereerste beluistering, wat als gezegd een koptelefoonbeluistering was, zat de seedee gedurende de eerste helft van de speelduur kontinu tegen mijn irritaasiegrens aan. Het leek me zo plastiek, en zo kazig, en zo voordurend tegen het lullige aanschurken. Het leek me zo ondraaglijk naïef allemaal. n Soort naïeve Japanse meisjespop. Gemaakt door naïeve Japanse meisjes (en dan kijk je beter en dan zie je dat die Japanse meisjes bijna veertig zijn en dan denk je Is dit echt? – dat gevoel. Gevoel, ik zeg want Janna en Aino zijn niet Japans en ook nog lang geen veertig).

“Als beebies muziek konden maken, zou dit de muziek zijn die ze maakten”

is een aantekening die ik maakte bij die eerste beluistering, met koptelefoon op, in gemakkelijke zetel, voor de stereo, met aantekenblokje op muh schoot.

“You drive your parents insane”, zingen ze en “Schoolpop” denk ik, en ja denk ik misschien moet je jong zijn om dit ten volle te genieten. Misschien kaatst teveel ervan af op een sieniese, geharde, vereelte ziel. En dan zou je jong willen zijn, en op je posterkamer zitten, en daar wijn drinken, en beneden je stomme ouders die niet graag hebben dat je wijn drinkt en die niets snappen van die rare muziek die je draait, maar wat weten zij nu helemaal, domme ouders, domme volwassenen, domme wereld, gelukkig gaat de generaasie van u & uw lieden het helemaal anders doen!

Denk ik. Denk ik allemaal.

Dacht ik.

Want gaandeweg kentert de boel. Ik hoor Sugar party en weeral is er die zweem van lulligheid maar dit ver in de seedee gekomen peins ik dat dit onmogelijk gespeeld kan zijn. Dit is allemaal echt. Janna en Aino komen niet van de aarde. Ze komen van een andere planeet. Een planeet waar alles altijd leuk en lief en mooi en zacht en pluizig is, en blijven zal, en dat is goed. Die planeet is goed voor de ziel. Deze seedee is goed voor de ziel.

Dus we vervangen. Komaan mensen doe mee. We vervangen woorden als “lullig” en “naïef” voor “onschuldig” en “puur” (en we gaan niet verder dan dat, we gaan niet afkomen met kutwoorden als “kwetsbaar” of “fragiel” want dat zou er weer net over zijn en dat zou het punt onderuit halen dat ik probeer te maken hier) en we nemen Mary looking ready voor een zielbalsempje!

In kleine doses genoten (wat niet moeilijk gaat zijn, dat in kleine doses genieten, want deze seedee duurt maar 32 minuten en 48 sekonden en dat lijkt wel een trend, deze tijd, om seedees steeds korter te laten duren, waar ze eerst nog, wie weet nog in welke tijd dat was, steeds langer leken te moeten duren, overheen de zestig minuten was nog niet genoeg, overheen de zeventig minuten was nog niet genoeg, en ik hou van mun lange seedees, ik hou van die seedees waarmee je een tijdje onderweg bent, zodat hij groeit op jou, en jij op hem, zodat je iets aangaat, gedurende, jij en de seedee, maar voor deze ene seedee is dit iets-langer-dan-een-half-uurtje net genoeg), in kleine doses genoten is Mary looking ready een geneesmiddel.

Een geneesmiddel tegen de tristesse.

Een geneesmiddel tegen het sienisme.

Een geneesmiddel tegen het nihilisme.

Komop. Wie wil er nu een reduksjonist zijn? Wie wil er nu iemand zijn voor wie niets telt, behalve dan dat wat voor je staat en je op je kop slaat en niet langer genegeerd kan worden? Komop.

Laat deze seedee je terugsleuren naar uw kindertijd. Toen je nog geloofde in sinterklaas, de kerstman, de paashaas, en toen “verwondering” nog iets kon zijn dat tellen kon.

Ontvankelijk voor die zijnsstaat, kruipen Janna en Aino langzamerhand onder uw huid.

En dan geeft Mary looking ready niet langer te lachen. Dan is het moje aangename romantiese of zo je wilt gewoon “lieve” muziek.

En dan:

het titelnummer (dat de seedee afsluiten mag) doet mij vaagweg denken aan dat Untitled-projekt van Cynthia Dall (dat geen naam had, en geen titel, maar toch zeer waarschijnlijk gemaakt werd door Cynthia (“cindy”) Dall) en dat is toch één van de allermooiste seedees ooit gemaakt…

…dus…

Dus. Nee. Mary looking ready zal niet tot “één van de mooiste seedees ooit gemaakt” gerekend gaan kunnen worden. Maar zeker en vast wèl tot één van de liefste seedees ooit gemaakt. Dus. Ja. Ga. Op Valentijnsdag (want welke andere dag) gaat deze seedee ten doop gehouden worden (me peinst in Paradiso maar tsjek de Secret Love Parade-site aub voor detajs…) en ga daar heen, mensen! Ga daar heen met uw lief. Dompel u onder voor een avondje in planeet Janna en Aino. Waar niets bestaat dan de wijn, de liefde, de avond & de muziek.

tim donker