ze blues van ze lullige mutsje

Van jouw kant bezien heb je waarschijnlijk gelijk dat ik ongelukkig ben. Nog een kop koffie voor ik het huis uit moet, en het is weer werk dat de klok slaat vandaag, en dat we ons beperken tot het werken is al erg genoeg, en ik zit daar maar, en drink mijn koffie, en de koffie is heet en sterk, en buiten valt de regen, en dat is erg, en straks moet ik erdoor, en dat is erger, en omdat ik mijn brein in deze pre-arbeidstijdzone tot niks struktureels zetten weet schal ik de teevee aan om te zien of het ontbijtnieuws nog iets te lachen biedt en er is betoging gaande op ergens een plek, een betoging op ergens een plek tegen ergens een onrecht en op de betoging zie ik een jongen en op zijn spandoek staat te lezen in koeien van letters Weg met de winter! Leve de lente! en op zijn hoofd draagt de jongen een heel erg lullig mutsje

En dan is het werkelijk tijd om te gaan, en ik ga, het hele roteind naar mijn schuur toch wel zeker, omdat daar mijn fiets staat, en al die dingen die ik alle dagen doe, al die dingen die ik al miljoenen keren heb gedaan doe ik ook vandaag: de schuurdeur open, de fiets in mijn tuin zetten, het tuinhek open, de fiets buiten voor de tuin zetten, de schuurdeur dicht, de schuurdeur op slot, het tuinhek dicht, het tuinhek op slot, op mijn fiets gaan zitten, mijn jas iets herschikken, en net als ik gaan wil komt net als alle andere keren de buurman eraan en net al alle andere keren ontspint zich er een praatje en net als alle andere keren zegt de buurman Ik moet gauw weer een keertje bij je langs komen dan praten we wat dan drinken we wat dan neem ik wat seedees mee misschien kan ik een boek van je lenen en ik zeg Ja want ik weet dat net als alle andere keren de buurman toch niet komen zal en terwijl hij praat en praat luister ik al niet meer, ik kijk alleen nog maar op zijn hoofd want op zijn hoofd draagt de buurman een uiterst lullig mutsje

En als er dan een pauze in het gesprek is en ik Ik moet nu echt gaan hoor zeggen kan scheur ik er vandoor op mijn knalrode Montego en doorheen de straten gaat het en langsheen de paden gaat het en het is gestopt met regenen inmiddels, het is alleen nog maar godverdomd snotgroen klerekoud nu, en iedereen gaat, en iedereen snelt, en iedereen spoedt, en moge gaan zoals het gaat denk ik, en kome wat komt denk ik, en het is alle dagen wachten, denk ik, het is alle dagen wachten op Godot, het is alle dagen wachten op alles wat nooit komen zal, op het weten dat nooit zal komen, op het willen dat nooit zal komen, op de brieven die nooit zullen komen, op de prijzen die nooit zullen komen, op de vakansies die nooit zullen komen, op al die dingen is het alle dagen wachten en ik wil zo graag en ik wil zo graag en ik wil zo graag en terwijl we wachten werken we en eten we en slapen we en ademen we en fietsen we door de kou en vooral werken we, vooral werken, alle dagen, als ferme jongens stoere knapen want dat hebben we zo geleerd, en terwijl ik dit denk, en nog zoon honderduizend andere dingen denk ben ik inmiddels aangekomen op mijn werk, en ik zet mijn fiets neer, en ik groet een collega en de collega groet terug en op zijn hoofd draagt de collega een biezonder lullig mutsje

En als de laatste taken verricht zijn, is het tijd om huiswaarts te keren, vroeger of later is het altijd weer tijd om huiswaarts te keren, en er is weer een werkdag voorbij, een werkdag zoals alle andere, een werkdag zonder veel scherptediepte, weeral een werkdag op de automatiese piloot, weeral een dag uit mijn leven voorbij, weeral niet gezien wat ik gisteren niet ook al zag, weeral niet gehoord wat ik gisteren niet ook al hoorde, alles als altijd, alles als voorspeld, geen alarms en geen verrassingen, geen alarms en geen verrassingen, geen alarms en geen verrassingen, en ergens ver weg in de kluis kon een leven liggen dat het waard leven zou zijn maar we verloren de kombinaasie van de kluis zoon zesduizend jaar geleden, een andere dag in het leven van, een andere dag weer naar huis fietsen en wil je wel geloven het is weer begonnen regenen, en terwijl ik doorheen een rechtopstaande oseaan naar huis fiets, word ik gegroet door iemand die ik maar half ken en ik groet terug en de groeter roept iets dat ik niet versta en op zijn hoofd draagt de groeter een ongelooflijk lullig mutsje

En tis weeral de fiets in de schuur en tis weeral mun huis in en de voordeur schuift een voorraadje post aan de kant en de brieven die nooit gaan komen zijn godverdomme alwèèr niet gekomen en kan er nu godverdomme niet es één keer leuke post zijn vloek ik en ik weet dat deze vloek op dit moment uit vijftienmiljoen andere kelen klinkt en net als ik die zooi op mijn deurmat een rottrap wil verkopen en net als ik mij al zitten zie in mijn totaal verwoeste hal, huilend, jammerend, prevelend Ik wil je hand schudden, Teleurstelling, het lijkt erop dat je weer gewonnen hebt, NET DAN, zie ik tussen mijn post een pakketje uit het verre Amerika en het is een seedee en het is de seedee Late Works van John Zorn en Fred Frith en het is alles wat ik nu nodig heb.

John Zorn voegt hiermee de miljoenste relies toe aan zijn oeuvre. Een immens oeuvre werkelijk waar, groter peins ik dan wiens oeuvre dan ook. Een oeuvre vol met rielieses die niet heel goed en niet heel slecht zijn, en slechts een klein perzentaazje van dat oeuvre bestaat uit seedees die echt ondermaats zijn en een nog kleiner perzentaazje bestaat uit seedees die echt heel erg goed zijn. Die laatste skore ligt bij Frith heel wat hoger, al heeft ook hij varieuze feilen op zijn naam staan. Zo speelde hij mee op de allerslechtste seedee die Michael Giral ooit maakte: The burning world van Swans. En hij speelde met die muzikale klowns van Violent Femmes (u weet wel die van als je een noot gehoord hebt, heb je al hun seedees gehoord). En hij maakte een vreselijke seedee die Cheap at half the price heette.

Maar op Late Works zijn Zorn en Frith beide in bloedvorm, IN BLOEDVORM, voorwaar, ik zeg u. En het is alles wat ik op dit moment nodig heb, ik zei het geloof ik al. Het is freejazz, metal, punk, postrock, woestijnrock, freakfolk, harsh noise, hardcore, freakfolk en het is zoveel meer dan dat. En het is Daniel (A.I.U.) Higgs, Melvins, Zu, Ground Zero, Melt Banana, Sun Ra, Albert Ayler, Pharoah Sanders, You Fantastic!, Ruins, Boredoms, James Blackshaw, Jack Rose en het is zoveel meer dan dat. En het is dreigend, desolaat, abstract, hiesteries, opwindend, opgefokt, bijna teder, woedend, razend, driftig en zoveel meer dan dat. En het is de getoonzette nachtmerrie, marsmannetjes die hun instrumenten prepareren voor een performance waar je misschien liever niet bij zou zijn, marteling, storing op je teevee, ineenstuikende bouwsteigers, het wereldeinde, een zeekoe in barensnood, verloren gelopen in de woestijn, een primitief kastijdingsritueel en het is zoveel meer dan dat.

Het is bovenal een seedee die geen twee sekonden hetzelfde klinkt, een seedee waar je maar nooit weet wat er achter de volgende muzikale bocht op je ligt te wachten, het is een trip om nooit te vergeten

tim donker