Het soort droom waarin je opeens op zoek moet gaan naar opnameapparatuur

en alles steeds weg=verdwijnend! de ijlte in – wegijlend !zeg!); snellend rapper en rapper !tot !een stem misschien (sOms kOmt er iets uit de mist tevOOrschijn sOms klinkt een stem erbOvenuit): op een blauw strand nee in een geel bos nee in een groene kamer vond ik mijzelf achter een piano terug. En ik weet dat dit een droom geweest moet zijn want ik heb geen piano.

Ik droomde dat ik een stuk Jirgl-achtig proza opijlde (en Reinhard Jirgl zij geprezen Reinhard Jirgl zij geloofd) tot ik mij uiteindelijk achter een piano bevond. Een piano in een groene kamer dan nog. Het was al met al best een ray-JA listiese droom toch want in die droom kon ik ook geen instrument spelen. Ik zat alleen maar achter de piano, en sloeg met bolle vuisten op de toesten of drukte meerde malen achtereen twee willekeurige toetsen in tot een minimalistiese deun ontstond. En hierin was ik wel heel erg goed: ik was er wel heel erg goed in twee willekeurige toetsen uit te zoeken! Jongens! Wat zocht ik ze uit! Steeds opnieuw waren het toetsen die heel goed samen door een deur bleken te gaan met zijn tweeën oneindig veel rijker klonken dan allebei alleen. En ik zat daar, achter de piano, en de minimalistiese deun die opklonk klonk echtwaar presies zoals alles waar ik zelf graag naar luister. En net toen ik dacht dat ik toch echt op zoek moest naar iets waarmee ik mijn piano deun vastleggen kondet (met mijn nieuw hiepermodern telefoontje misschien?), want zoon soort droom was het: het soort droom waarin je opeens op zoek moet naar opnameapparatuur///,,, NET TOEN gilde mijn vrouw naar boven dat ik subiet moss ophouwen met die klereherrie. Niet lang daarna werd ik wakker.

Dan hem aan huis te hebben. De Saaie Harry studio. King Me heeft m. De Saaie Harry. Zeker weet ik niet of dat een studio aan huis is (ik loop de deur niet plat bij die gasten van King Me ziet u) maar het KLINKT wel als een studio aan huis. En delen van Them Brawlers klinken zeker ook alsof ze opgenomen zijn in een studio aan huis, saavonts laat misschien, of soggends nog half in slaap (en de instrumenten lichten op in het halflicht). Uit de losse pols, nog niet goed wakker, de ogen nog half toe.

Maar daar zeg ik misschien iets onvriendelijks.

OMMERS! was het niet gisteren dat de vorige King Me gerieliesed werd. Dat doet vermoeden dat, als wankel als het gaat, er met Them Brawlers, toch niet over één nacht ijs gegaan is. Jaren van kontemplaasie? Bezinning? Oefenen? Spelen? Pakken en herpakken? Of misschien gewoon jaren van niks biezonders, en dan op zekere dag de guitaren weer om de nekken gehangen?

Ik gok op dat laatste. Waar Guide Down me nogal bedacht in de oren klonk (ik vond dat niet zoon heel erg goede plaat eigenlijk), klinkt Them Brawlers juist euhm… lekker los! Fris! Lofi! Ongedwongen!

Neem prachtnummers als The freshmaker (dat de plaat opent zoals een plaat geopend moet worden: de deuren wijd open en de WELKOMmat ligt klaar, veegt uw voeten, treedt binnen); Gimme lies; Raged nights; Red eyes; Away and still cold ach ik kan hier verdomme wel die hele plaat gaan opsommen. Van treurnis naar lichtelijke gekheid, van eksperiment via naar lofi naar gewoon weeral bloedmoje songschrijverij. Soms een frisse wind, dan een poolwind, dan een gortdroge woestijnwind. Maar altoos waait het recht uw bakkes in zoals het nog niet eerder uw bakkes in waaide.

Alles klinkt nieuw, vers in de verf, het voorjaar, een nieuwe jas, een geschoren kop, zoon dag waarop alles mogelijk is, zoon dag waarop je je godverdomme eindelijk weer eens goed voelt, knispervers, misschien moest je eens, misschien kon je eens, daarheen of daarheen, wie weet, deze dag kon wel alles brengen, deze dag was wel alles mogelijk –

EN TOCH klinkt het niet vrijblijvend of niksaandehandterig want het is nieuws zoals een twedehands tafel nieuw is: voor jou issie nieuw maar hij is toch lekker wrak en doorleefd. Nieuw zonder aalglad te zijn.

Luister: dit is als nieuw als nieuw zijn kan: dit is King Me zoals King Me in hun begindagen klonk. En het klinkt niet of ik King Me voor het eerst hoor, maar het roept wel herinneringen op aan toen ik King Me voor het eerst hoorde. Vertrouwd zonder gezellig te zijn, schoonheidspracht zonder al te gemoedelijk te worden, herkenning zonder dat het gevaarloos wordt.

Them Brawlers paart het antoesjasme van pak m beet Almost summer aan de ervaring van latere jaren en is daarmee… misschien wel de beste King Me totnogtoe? Ja? Nee? Ja!

tim donker