Naast Hugo van Scorsese is dit de bekendste film op het Rotterdamse filmfestival. Beiden films doen het ook goed in aanloop naar de Oscars. Alleen met The Descendants is iets geks aan de hand. Het is de nieuwe film van Alexander Payne en dat schept verwachtingen. Hij maakte een hele reeks mooie films, elke film een beetje beter, elke film mooi balancerend tussen drama en humor. The Descendants is pas zijn eerste lange film sinds 2004. Eentje die wederom de balans zoekt.
Niet alleen werd in Frankrijk 117 jaar terug de film uitgevonden (door de broertjes Lumiere) en kwamen er in latere jaren Pathe, Melies,Tati, Truffaut, Jeunet en Gondry vandaan. Ook nu nog is Frankrijk een echt filmland, mede dankzij grote geldschieters bij de overheid en de omroepen (denk aan Canal+). Logisch ook dat buitenlandse filmmakers hun heil hier zoeken, zoals de Fin Kaurismaki, die een ietwat klungelige film over en in Le Havre maakte. Een niet-geheel terechte hit op het International Film Festival Rotterdam.
De Belgische acteur en regisseur Bouli Lanners scoorde vier jaar terug een terechte festival- en arthousehit met zijn film Eldorado. Ondertussen acteerde hij gewoon door in commerciële Franse films als Rien a Declare en Mammuth. Maar nu is hij terug en focust hij zich in Les Geants (The Giants) op jongeren. En wederom scoort hij op het IFFR terecht een festivalhit.
De zang is raar. Onverstaanbaar. En hij lijkt enigszins “boven” de muziek te hangen, alsof Rella boven zijn eigen muziek is gaan vliegen en dat gekrioel daar beneden aanziet, en becommentariëert, en zijn kans afwacht om de zang af te vuren, tot het midst de ziel van de muziek doel treft.
Vergis u niet in de titel van de film en de naam van de regisseur, dit is geen ingetogen en/of heftige oorlogsfilm, zoals we die kennen van Steven Spielberg (Schindler’s List, Saving Private Ryan), maar een draak van een romantische film over een jongen en zijn… u raadt het al: paard, waarbij Spielberg nog net niet - maar het scheelt heel weinig - zover gaat om het paard en zijn collega boerderijdiertjes te laten praten.
Lees niet verder, want er valt verder niets over deze film te melden.
De Home Movie Factory van regisseur Michel Gondry (in het kader van het International Film Festival Rotterdam) levert in het begin vooral vragen op. En voor de antwoorden hebben de tien vrijwillige fabrieksarbeiders weinig tijd. Binnen drie uur moet de hele film bedacht, gedraaid en bekeken zijn. Het resultaat zal op alle vlakken tegenvallen als ik er vanuit mijn professie als filmjournalist naar kijk. Maar die filmjournalist kan zichzelf gaan fokken, want niet de film, maar het proces is het resultaat. De Movie Factory is zonder twijfel de leukste fabriek van het festival.
Anneke van Giersbergen meldde ooit in een interview dat ze ook nog wel eens een Gerard van Maasakker-achtig Brabantstalig album zou willen maken. Haar derde album sinds haar vertrek bij The Gathering is nog niet Brabants, laat staan Maasakkerig.
Verder ook aandacht voor nieuw werk van Liz Green, First Aid Kit en Laura Gibson.
De tijden van elk jaar een DiFranco-album zijn voorbij. Dat is jammer want het leverde zelden een slecht album op en het is ook goed, want er is zo’n groot oeuvre om terug te luisteren. Which… is album nummer 17 (naast ook nog eens 17 live-albums) en klinkt net als voorganger Red Letter Year duidelijk als bandplaat.
Ondanks de prijsverhoging van de kaartjes blijft het International Film Festival Rotterdam een behoorlijk goedkope wereldreis. In één dag vlieg je van Brazilië via Azië naar Finland om in Frankrijk te eindigen (en het festival telt 10 dagen!). Onderwijl pik je nog even de grootste aanraders (Descendants, Hugo, Shame, Kiseki) mee en je verdiept je in de sociologische effecten van de moslimbarbiepop.
De Chicksinger draait door. Met een bijna vergeten album van 2011. Dankzij het jaaroverzicht van Krenten uit de Pop toch nog aandacht voor het derde album van de onvergetelijke (maar door haar platenmaatschappij gedumpte) Rachael Yamagata.
Later deze week nog aandacht voor Anneke van Giersbergen, Liz Green, Laura Gibson en First Aid Kit en voor de belangrijkste release van deze maand. Nee, dat is niet Lana del Rey, maar Ani di Franco.
‘Drankje in hal schouwburg?’
‘Sheeran is te goed om nu weg te gaan’
‘Of nee, Wye Oak natuurlijk!’
‘Ja, maar nu ff niet’
Het succes van de programmering van Crossing Border in vier sms-berichtjes. Muziekliefhebbers draaiden compleet door. Heel leuk om oude favorieten als Spinvis weer eens te zien optreden, zeker als daar net een sterke nieuwe plaat van uit is. Maar je mist altijd meer dan je bijwoont. Geluk bij een ongeluk is dat je het merendeel van de namen niet kent, dus je weet niet wat je mist. Daar kom je met wat pech een paar jaar later achter, als de band inmiddels groot is: “Wat! Shit! Stond die op Crossing Border 2011!? Ja, nee. Niet gezien. Ik stond bij Spinvis.”
Ik zou maar een paar liedjes van The Low Anthem luisteren en dan weer doorgaan naar een van die voor mij onbekende namen. Een paar jaar geleden, niet lang na het verschijnen van hun debuut, had ik het hele concert meegemaakt en de herinnering daaraan is vooral gevuld met verveling. Dat had misschien te maken met mijn stemming, of de optredens die ik eerder op de avond had meegemaakt. Het repertoire verschilde dit keer toch niet hemelsbreed met dat van het vorige concert, maar dit keer was het allesbehalve saai.
Er zit juist ongelooflijk veel variatie in de nummers, van verstilde nummers met bijvoorbeeld zang en een zingende zaag, of meerstemmig a capella, tot harde gitaarnummers waarbij vooral de drummer zich als beest ontpopt. De overige muzikanten haasten zich vaak tijdens de nummers van het ene instrument naar het andere, zodat we naast de zingende zaag ook koperblazers, violen en de meest buitenissige percussie-instrumenten. De setlist bewoog zich tussen diverse verschijningsvormen van ‘folk’, de stem van zanger Ben Knox Miller riep associaties op aan Conor Oberst, Jeff Buckley, Thom Yorke en John Lennon - een niet gering rijtje inderdaad, en daar moet ik nog bij opmerken dat het allemaal heel eigen klonk, Miller is geen kloon.
De reserves waarmee ik aan het begin van het concert plaatsnam in de stoeltjes van de Royalzaal waren aan het einde van het concert verdwenen. Spoorloos. Ik ben fan van The Low Anthem.
Hier vind je alle Crossing Border 2011 verslagen.
Kies een column uit het archief via onderstaand menu.