14-05-01De geslaagde transformatie
van SR-71
Soms krijg je onverwacht een cd van een band die voor jou vrijwel onbekend is
maar vanwege de stijl al snel vertrouwd klinkt. Dat overkwam mij een paar dagen geleden toen ik de nieuwe cd van de Amerikaanse formatie SR-71 kreeg en in de CD speler stopte. Mijn eerste reactie was overweldigend.
SR-71 is een paar jaar geleden begonnen onder de naam 'Honor Among Thieves', zij speelden toen op hardrock georiënteerde muziek. Omstreeks 1996 brak de band resoluut met haar stijl en image. De bandleden transformeerden van langharig 'tuig' in nette kortgeknipte jongens en hun muziek werd veel punkiër. Die nieuwe formule bleek goed te werken. In Amerika is SR-71 (met meer dan 300.000 exemplaren verkochte cd's) zelfs redelijk groot te noemen. Zij openden hier dan ook al concerten van bands als Bon Jovi.
Door een door de band zelf geproduceerde en in eigen beheer uitgebrachte cd, wisten zij de aandacht van RCA-records te trekken, wat resulteerde in een platendeal.
Eerlijk gezegd schrok ik nogal van mijn eerste reactie. Ik ben normaliter niet zo snel onder indruk van een onbekende band in dit genre. Maar deze band produceert songs die je niet kunt tutoyeren. Hun muziek is een kruising tussen pop en punk, zeg maar Blink 182 meets Def Leppard.
De nieuwe cd 'Now you see inside' begint met het nummer 'Politically Correct'. Het is een up-tempo nummer met een subtiel introotje. De tweede track 'Right Now' is naar verluidt momenteel een grote hit in the States. Het is een geweldig snel nummer en terecht uitgekozen als single.Mijn respect voor SR-71 groeide naarmate de cd vorderde. Luister eens naar 'Empty Spaces', een rustige compositie (geen ballad) met sterke arrangement en je begrijpt waarschijnlijk wel wat ik bedoel. In 'Last man on the moon' keert SR-71 terug naar hun wortels. Een enigszins afwijkend nummer dat desondanks een sterk refrein bevat. Ondanks de simpele akkoorden heeft SR-71 bijzondere arrangementen in hun songs weten te leggen waarmee ze veel collegae in dit genre het nakijken geven. Op bijna iedere cd heb je wel te maken met een paar composities die niet sterk genoeg zijn om te blijven boeien. Maar als een band met elf tracks op de proppen komt waarvan er hooguit 1 is dat minder sterk is, wil ik de zware taak wel op mijn schouders nemen om deze schijf alvast tot klassieker te bombarderen.
Jeffry Mulyadi
