Vini Vidi Vici

Italië speelt een steeds belangrijkere rol binnen de rockmuziek. Bands als Time Machine, Labyrinth, Domine, Rhapsody en Eldritch zetten Italië muzikaal keihard op de wereldkaart.
Zoals toentertijd de Britse invasie met hun New Wave Of British Heavy Metal, gaan deze Italianen met zogenaamd New Wave Of Italian Heavy Metal de wereld veroveren. Het verschil is dat de meeste van deze Italiaanse bands progressive en power metal spelen. Zij scheppen geen nieuw geluid, maar hun professionaliteit en spelkwaliteit zijn vaak bovengemiddeld.
   Secret Sphere is één van die briljante nieuwkomers. Hun verhaal begon in juli 1997 toen Aldo Lonobile (lead gitaar) de band oprichtte. Samen met Andrea Buratto (bass), Cristiano Scagliotti (drums), Gianmaria Saggi (gitaar) en Roberto Messina (zang) werd de eerste line-up gevormd.
In december 1997 kwamen Antonio Agate (keyboards), Luca Cartasegna (drum) en Paco Gianotti (gitaar) de band versterken. Deze line-up, tevens de huidige, nam in juni 1999 het concept-debuutalbum 'Mistress of The Shadowlight' op.
   Met hun gloednieuwe album 'A Time Never Come' komen zij terug met een concept album. Met dit schijfje worden de luisteraars getrakteerd op een lekker portie progressive power metal. Hun inspiratie komt uit bands als Helloween, Yngwie Malmsteen, Royal Hunt, Stratovarius, Angra en klassieke componisten als Mozart, Paganini en Beethoven. Maar na het beluisteren van nummers als 'The Brave' en 'Legend' kan Dream Theater aan dit lijstje worden toegevoegd.
'A Time Never Come' verhaalt over een meisje, Aurienne, die een magische bal vindt. Met behulp van deze bal vindt zij een nieuwe fantasiewereld uit.
 
"Welcome to your fantasy. This is a journey through the dimension where lies the truth of your essence beyond the reality." (uit: Emotions)
 
Beroofd van haar emoties doolt zij rond in het duistere gebied tussen werkelijkheid en fantasie. In ieder nummer wordt er over haar ervaringen verteld. Door al die ervaringen wordt ze steeds sterker waarna ze uiteindelijk de betekenis van haar leven vindt.
 
"No fear, no real aim in heart. My dreams have other hopes now. I don't feel emptiness anymore, when clouds fill the sky." (uit: Dr. Faustus)
 
Ondanks het feit dat Engels niet hun moedertaal is, zijn de teksten goed geschreven en knap in elkaar gezet.
 
"I breathe the cold, my neck skin crawl. I look in darkness wondering where you are. A shadow is there, stare in the eyes." (uit: Lady of Silence)
 
Helaas verraadt zanger Roberto met zijn uitspraak de afkomst van de band. Met name bij de langzame stukken is dit goed hoorbaar.
   Compositorisch gezien gluren zij nog regelmatig naar hun voorbeelden. Met name de gitaar-riffs in sommige songs. Luister eens naar 'The Brave' en 'Hamelin' waarin, ondanks hun eigen sound, de invloeden van Dream Theater en Yngwie Malmsteen duidelijk hoorbaar zijn.
Secret Sphere gaat lekker uit haar dak wanneer het moment dit toelaat maar zet op het juiste moment de voet op het rempedaal. In dit genre hebben vrijwel alle bands een zeer hoog spelniveau. Maar op het gebied van componeren verschilt de kwaliteit nogal. De ingrediënten worden vaak niet goed gedoseerd, waardoor het ondanks de hoge spelkwaliteit nog steeds flauw smaakt. Secret Sphere daarentegen bewijst met dit album wat zij in huis heeft en levert een goed product af.