De gesloten inrichting

van Nick Cave

In de buurt van het gehucht waar ik woon is een psychiatrisch ziekenhuis gevestigd met onder meer een gesloten afdeling voor de 'zwaardere gevallen'. De opzet van de inrichting is de patienten beter te maken. Soms lukt dat. Anderen verdwijnen achter het slot en de grendels van de gesloten afdeling, officeel ook om ze beter te maken maar iedereen weet dat dat slechts een theorie is waar de praktijk lachend zijn schouders over ophaalt. De enige uitweg is de dood. Gemiddeld één keer per week lukt het een patient uit de - kennelijk niet altijd - gesloten afdeling te ontsnappen. Vlakbij loopt een spoorlijn waarover elke tien minuten een trein raast...
Dit is geen nieuws - geen krant maakt er nog melding van, zelfs de lokale suffertjes niet. Het is een gegeven.

De wereld volgens Nick Cave is geen vrolijke wereld, nooit geweest ook. Begin jaren '80 maakte hij met zijn toenmalige band The Birthday Party al destructieve doemmuziek waarbij tijdens concerten het aanwezige publiek ook in fysiek opzicht niet altijd gespaard bleef. De afgelopen jaren is Cave rustiger geworden. Z'n nummers zijn ingetogen, kalm en op een enkele uitzondering na beheerst. De kwalificatie 'mooi' is in de loop der tijd steeds meer van toepassing geworden op zijn liedjes. Cave's chaostische en dikwijls demagogische denken is verandert in sereen filiosofisch gepeins van een ouder geworden man en vader. Gepeins over het leven, de dood, liefde, God en natuurlijk de duivel.

Al deze vertrouwde Cave-thema's zijn ook weer terug te vinden op zijn nieuwe album 'No more shall we part' dat hij opnam met zijn huidige vaste begeleidingsband The Bad Seeds en dat een gastoptreden bevat van Kate & Anna McGarrigle (!) - dit Canadese countryduo scoorde in 1976 een bescheiden hitje met 'Complainte pour Ste. Catherina'.
Een album dat rustig voortkabbelt in het vaarwater van 'Let love in' uit 1994. Sommige nummers zijn mooi. De openingstrack 'As I sat sadly by her side' doet qua sfeer (lees: leegte) denken aan de hoogtijdagen van Joy Division en 'Hallelujah' (geen cover van de Leonard Cohen-song!) is mede dankzij het prachtige arrangement een juweeltje te noemen. Toch zal ik het album niet vaker draaien, ik heb het allemaal al eens eerder gehoord. Cave is typisch zo'n artiest die zichzelf - bewust of onbewust - gevangen houdt in zijn eigenhandig gebouwde gesloten inrichting. Het nadeel daarvan is dat zijn (pessimistische) waarnemingsvermogen nogal eenzijdig en dus voorspelbaar is geworden. Feitelijk fungeert dit album als zoveelste tralie voor het venster van Cave zelf en wellicht zelfs als alibi om niet voor gek te worden versleten.
In theorie hoop ik op een volgend album waarop Cave de zon laat schijnen, al is het maar een pril lentezonnetje. Echter, ik hoor de praktijk nu al lachen....