Artrock

en haar bevrijders

Over smaak valt natuurlijk niet te twisten, maar dat liefhebbers van progressieve- en metalrock massaal Ice Age's debuut 'The Great Divide' (1999) in hun cd-kast hebben staan is een feit.
Ice Age valt binnen de traditie van bands als Dream Theater en Styx; ze spelen complexe progressieve rock. Op hun nieuwe cd 'Liberation' meer van dat alles.
   Met de opener 'The Lhasa Road (No Surrender)' bewijst Ice Age direct dat zij zich als band de afgelopen jaren verder ontwikkeld heeft maar dat hun eigen sound desondanks goed hoorbaar blijft. Als je de stem van Josh Pincus in dit nummer hoort, valt de vergelijking met de stem van Saga frontman Michael Sadler direct op. Mix het met de theatrale stem van Styx legende Dennis de Young en zie daar, Josh! De beste man zal misschien niet erg blij zijn met deze vergelijking maar het lijkt me niet iets om je voor te hoeven schamen. Dit nummer smaakt naar meer.
   Hoewel Ice Age vanwege hun techniek en instrumentale vaardigheden vaak vergeleken wordt met bands als Dream Theater of (het oude) Queensryche, hebben zij in tegenstelling tot een hoop andere bandjes wel hun eigen sound weten te creëeren. Ice Age combineert zowel art- als progressieverock in hun muziek, waardoor een vergelijking met groepen als Genesis (met Gabriel), Yes en Styx voor de hand ligt. Luister maar eens naar 'WhenYou're Ready', een prachtige compositie die het beste van deze bands verenigt.
   Naarmate ik deze cd verder ging beluisteren, ging ik steeds beter begrijpen waarom Ice Age werd gecontracteerd door Magna Carta. Zij passen natuurlijk sowieso binnen hun collectie, maar toch is het vooral de compositorische kwaliteit van de band waardoor een contract bijna vanzelfsprekend lijkt. Aan het eind van de cd horen we 'To Say Goodbye, Part III', luister en beoordeel zelf. Het album eindigt met het oosterse getinte 'Tong-Len' een instrumentaal nummer met een subtiele klassieke piano van Josh Pincus himself. Een goede afsluiter voor een album dat voor mij nog wel even had mogen duren.
   Ik heb altijd een zwak gehad voor groepen die in combinatie met hun geniale muzikale kunnen toch oog blijven houden voor het emotionele vlak. Wellicht is de vaardigheid van het toedienen van een gevoel aan een liedje even moeilijk aan te leren als het virtuoos bespelen van een muziekinstrument. De bands die hierin de juiste balans weten te vinden, zijn voor mij de grootste. Dit geldt voor alle soorten muziek, van simpele tractorblues tot uiterst complexe jazz, want mijn smaak is breed genoeg om alle stijlen te waarderen, zolang de muzikant die balans maar weet te combineren. Ice Age heeft mij met hun complexe spel op 'Liberation' weten te overtuigen, zo simpel is dat.