Afgewerkte ellende en frustraties

Bijna 5 jaar na hun oprichting kreeg Darkest Hour in 1999 een platendeal bij het New Yorkse metal label, MIA Records. Kort daarna heeft Darkest Hour een album getiteld 'The Mark Of The Judas' uitgebracht. De relatie heeft maar kort geduurd, want begin 2000 is MIA Records ter ziele gegaan. Ondertussen wist deze band de aandacht van Tony Brummel, de eigenaar van Victory Records, te trekken, wat resulteerde in een platendeal bij dit befaamde Amerikaanse hardcorelabel.

Augustus dit jaar bracht Darkest Hour via deze platenmaatschappij haar derde album 'So Sedated, So Secure' uit. De balans tussen hardrock, hardcore en metal is bijzonder op dit album. Dit gezelschap verenigt de Gothenberg sound en traditionele US hardcore in hun muziek. Hoewel niet alles in dit album even origineel is, heeft de band ongetwijfeld vele goede kwalitateiten, zowel op compositorisch- als op spelniveau. Darkest Hour laat met dit album metalcore weer ontvlammen. Vooral met Slayer-achtige nummers als 'So Sedated, So Secure' en 'The Hollow' laat de band de luisteraar horen dat er nog goede metalcore songs gemaakt worden. Door de zogenaamde gitaar-tandem (NB: het moment wanneer twee gitaristen noten of toonladders (riffs) spelen, waardoor de harmonie onstaat. Kortom: tweestemmige gitaarsoli of -partijen ( maar hier worden meestal diezelfde noten of riffs herhaald), zijn de invloeden van Iron Maiden en Judas Priest in deze nummers goed te horen. Het pianospel (door drummer Ryan Parrish) aan het einde van het nummer 'Another Reason' kom je niet dagelijks tegen bij dit soort muziek. Dit soort verrassende elementen maakt dit album juist interessanter. Met georiënteerde heavy/trash metal nummers 'A Cold Kiss' en 'Treason in Trust' komt Darkest Hour erg gevarieerd uit de hoek.

Vanaf het eerste nummer 'An Epitaph' krijg ik het gevoel dat dit album me niet zo snel gaat vervelen. 'So Sedated, So Secure' is een destructief album geworden, vol met death/trash gitaar-riffs. Dit in combinatie met conventionele (power)metal song structuren à la (de vroegere) Iron Maiden en Judas Priest. Hoewel de hardcore fans met gemengde gevoelens naar dit album zullen luisteren, is dit een aanrader zowel voor fans van Slayer, At The Gates als voor metalliefhebbers in het algemeen.