"Wij wilden de boel wat opfrissen. En als je zoiets doet sta je nu eenmaal alleen."

In 1998 bracht de 7 man sterke ska/punk formatie Catch 22 het album 'Keasbey Nights' uit. Dit album behoort inmiddels tot één van de bestverkochte cd's uit de catalogi van hun platenmaatschappij. Niet slecht voor de reggae-eenling Catch 22 dat zich staande wist te houden tussen louter hardcore- en punkgeweld. Hun laatste album heet dan ook niet voor niets 'Alone in a Crowd'. de recensent sprak met het gemêleerde gezelschap van Catch 22 vlak voor hun optreden in de Heinekenhal in Amsterdam.

Op 'Alone in a Crowd' hoor ik invloeden van The Pogues, The Ramones en Madness, zijn jullie door deze bands beïnvloed? Kevin: wij zijn door de jaren heen muzikaal gevormd door verschillende bands. De door jou aangehaalde bands zijn ons allen bekend maar wij zijn er niet direct door beïnvloed.

Is het moeilijk om muziek te schrijven met zoveel mensen in de band? Met 3 personen in de band zou het schrijven van een nummer natuurlijk een stuk gemakkelijker zijn. Wij schrijven onze muziek zoals de meeste bands dat doen. We gaan gewoon jammen en stukjes die voor ons gevoel bruikbaar zijn, gebruiken wij. Of iemand komt met een idee en wij proberen het daarna met z'n allen te arrangeren. Tot nu toe werkt dit erg goed.

Proberen jullie met deze gecombineerde stijlen opzettelijk anders te klinken? Kevin: niet echt. Wij combineren inderdaad verschillende invloeden in onze muziek, van reggae tot klassiek en van The Specials tot Weezer. Wij proberen deze uiteenlopende stijlen in onze muziek te verenigen en op deze manier een eigen sound te creëren. Dat wij daarbij onze individuele muzieksmaken kunnen gebruiken en er een eigen tintje aan kunnen geven is mooi meegenomen.

Stel dat één van jullie hornspelers niet in staat is om een paar belangrijke optredens te doen. Zijn jullie dan nog steeds in staat een goede show neer te zetten? Pat Kays: ik denk het wel... want je kunt in principe natuurlijk iemand huren. Liever niet, natuurlijk. Maar zonder één van hen zou het wel lukken, denk ik. Zonder Chris Greer (drummer) kunnen we beter thuis blijven. Hij is erg belangrijk binnen de band. Iedereen is vervangbaar, maar als Chris ziek is hebben we een groot probleem!

Nu jouw naam toch valt, Chris, wie zijn jouw favoriete drummers? Daar hoef ik niet lang over na te denken. Op dit moment ben ik erg onder de indruk van Tre Cool (Green Day) en Travis Barker (Blink 182).

Ik ben onder de indruk van het geluid van je kit. Jouw snarendrum klinkt hoog maar toch vet, hoe krijg je dit voor elkaar? Chris: dankzij onze platenmaatschappij Victory Records word ik gesponsord door een klein bedrijfje, genaamd Orange County Drum. Zij hebben mij van goede spullen voorzien. Ik gebruik nu een 16,5 inch snarendrum, dat rondom de body 4 gaatjes bezit. Hierdoor krijg je dat warme geluid waar jij over spreekt. Zelfs als je snaren strak gesteld zijn! Pat (gitarist): ik heb ook dankzij de platenmaatschappij een deal gesloten voor mijn gitaarsnaren. Ik speel op een Gibson SG, met een Rivera versterker en Ernie Ball snaren. Pat (bassist): mijn basgitaar heet 'F'. Het is een onbekend merk, maar het heeft een lekker stevig warm geluid.

Jullie laatste album heet 'Alone in a Crowd'. Wat willen jullie hiermee zeggen? Kevin: één van de redenen waarom wij deze band zijn begonnen is omdat wij het leuk vinden om te spelen en ook omdat wij een beetje moe waren van de toenmalige skascene. Wij wilden de boel wat opfrissen. We proberen niet om met de stroom mee te varen en als je zoiets doet sta je nu eenmaal alleen. Naar aanleiding hiervan zijn we aan de titel gekomen.

Als jullie terugkijken naar de beginjaren van de band, kan je dan zeggen dat er jeugddromen uitgekomen zijn? Pat Kays: ik weet niet meer exact waar we over droomden in die tijd, maar wij hebben nu een platencontract en kunnen naar Europa komen om deze tour te doen. Daarnaast hebben we op festivals gespeeld en de reacties zijn over het algemeen erg goed. Ik vermoed dat dit een aardige basis is voor zo'n droom.

Ik vraag me af of er genoeg liefhebbers zijn voor dit soort muziek in Amerika. Volgens mij hebben jullie meer kans op succes hier in Europa? Kevin: je hebt het misschien gelijk. Maar wij hebben tot nu toe ongeveer 65.000 cd's verkocht. Dit is toch niet slecht. Meestal reageert het publiek zowel in Amerika, Canada als in Europa positief en enthousiast. Dus zelfs op de plekken waar ze nog nooit van ons gehoord hebben, krijgen we meestal goede respons.

Wat is de leukste plek waar Catch 22 ooit gespeeld heeft? En wat vinden jullie van Europa? Pat Kays: in Quebec, Canada. De kids zijn te gek daar. Wij zijn nu voor de eerste keer in Europa maar vooral in Duitsland waren de reacties tot nu toe overweldigend.

Geven jullie de voorkeur aan grote of kleine zalen? Kevin: kleine zalen, want wij vinden het belangrijk om contact te hebben met het publiek. Toch is het spelen voor grote massa's mensen ook erg indrukwekkend. Een paar dagen geleden bijvoorbeeld speelden wij in Londen voor 8000 man. Dit was absoluut te gek.

Last van zenuwen gehad? Pat Kays: (lacht) ja en nee. Wij hebben gedacht, kom jongens... niet te veel nadenken... we gaan gewoon spelen.

… ook in de Heinekenhal was Catch 22 vanavond niet van haar stuk te brengen. Al deed de organisatie middels een kwartier durende stroomstoring nog zo haar best. Catch 22 werkte haar setlist onverstoorbaar voor een enthousiast publiek af.