Asia

lange reis naar de goede weg

Wat is er nou gebeurd met mijn oude helden? Ik volg de Britse symfonische rockband Asia al vanaf hun beginjaren. Naast Geoff Downes (keyboards) zaten toen nog Yes gitarist Steve Howe, ex-King Crimson / Uriah Heep / UK frontman John Wetton en Emerson, Lake & Palmer drummer Carl Palmer in de band.
   In 1982 bracht Asia haar gelijknamige debuutalbum uit en dat was direct een schot in de roos. Op dit album stond, naast de nummers 'Sole Survivor' en 'Only Time Will Tell' ook hun grootste hit 'Heat of the Moment'. Er werden wereldwijd 5 miljoen exemplaren van verkocht. Ongeveer 1 jaar later bracht Asia in dezelfde bezetting haar tweede album 'Alpha' uit waarvan opnieuw miljoenen werden verkocht.
Helaas vertrok gitarist Steve Howe, ondanks het succes, om verder te gaan met zijn eigen band Yes. Vanaf dit moment mis je eigenlijk al één aspect van de unieke sound van Asia. Maar ondanks dit verlies is hun kracht, kwaliteit en creativiteit niet direct verloren gegaan. Asia kwam in 1985 met album 'Astra' gevolgd door 'Aurora' (1986) en de compilatie cd 'Then And Now' (1990). Na deze goede jaren waren het John Wetton en Carl Palmer die Asia de rug toe keerden.
Geoff Downes vond in de figuur van John Payne, die eerder gewerkt heeft o.a. met Roger Daltrey van the Who en the Electric Light Orchestra, een goede vervanger voor John Wetton. Met deze nieuwe bassist/zanger nam Asia de albums 'Aqua' (1992), 'Aria' (1994), 'Arena' (1996) en nu dus het album 'Aura' op.
   Dit nieuwe album begint sterk met de track 'Awake'. Helaas wordt dit nummer gevolgd door een reeks nummers van zeer zwakke kwaliteit die soms zelfs saai genoemd kunnen worden. Hoewel John Payne een begenadigd zanger is te noemen, ontgaat hem vooralsnog het trucje van John Wetton waarmee hij de Asia-songs naar een hoger plan wist te tillen. Toch ontbreekt het de band niet aan individuele kwaliteit. Het is naar mijn idee vooral het gebrek aan compositorisch talent binnen de band dat Asia parten is gaan spelen. Gelukkig kent dit album ook haar goede momenten zoals in de nummers 'The Last Time', 'Wherever You Are' en 'On The Coldest Day in Hell'. Maar zelfs deze uitschieters kunnen de sfeer van de oude albums niet evenaren.
Het is begrijpelijk dat de band zich verder heeft willen ontwikkelen, maar ik verwacht ondanks deze veranderingen meer gedurfde composities. 'Free' is een nummer dat aan deze kwalificaties voldoet en mag dan ook het beste nummer van dit album genoemd worden (is het toeval, dat in een nummer waar de verloren gewaande kracht en sfeer van Asia plots terugkeert, gitarist Steve Howe weer een snaartje meeplukt?)
   Ondanks dat dit album de stijl en allure van het oude Asia mist is het van de laatste vier albums zeker het beste. Van het oude Asia kunnen wij waarschijnlijk alleen nog maar dromen. Hopelijk komen de heren van Asia in de toekomst nog eens met een album op de proppen dat de heimwee zal doen oplossen. Het lijkt me niet erg waarschijnlijk maar om de woorden van John Wetton nog maar eens van stal te halen "only time will tell".